Evolueren

Het was geen goed voornemen voor 2012. Het was gewoon tijd voor verandering. Als individu moet je tenslotte ook evolueren en na tien jaar zonder keuken geleefd te hebben was ik klaar voor de grote sprong voorwaarts: ik ging koken. En dus moest ik een pan. Dat ik me in de eenvoud van dit alles vergist had werd al duidelijk op het moment dat ik de winkel binnenstapte en meteen moest zeggen wat voor pan ik zocht. Ik wist alleen dat hij zwart moest zijn. Maar ik wist ook dat ze dat niet bedoelde. Wat ik er mee wilde doen wist ik gelukkig wel. Ik ging koken, bakken en braden.

Ze vond dat ik geluk had, want in dat geval had ze de perfecte pan voor me. Met een keramische coating. Wat hetzelfde was als teflon, maar dan beter. Zo goed zelfs dat wanneer er onverhoopt iets in zou karameliseren ik hem gewoon met een schuurspons en wat Jif schoon kon maken. Bovendien was hij zo stootvast dat een val op of zelfs van het aanrecht geen kwaad zou kunnen. Ik had genoeg gehoord en zei dat ik hem wilde, maar kreeg hem nog niet. Deze pan kon namelijk nog meer. Zo kon hij in een oven tot wel vierhonderd graden verhit worden en bijna meteen daarna gewoon in de vaatwasmachine. Ik begon te twijfelen. Een pan die dat allemaal kon doorstaan moest wel bij de NASA ontwikkeld zijn en minstens een miljoen kosten.

Maar ik had nog meer geluk. Deze pan was namelijk in de aanbieding. Ze had hem al uit de doos gepakt en er vertederd naar gekeken. Ik moest eens voelen hoe glad die coating was. Wanneer ik hier mee kookte zou ik heel gelukkig worden. Dat wist ze zeker. Ikzelf wist inmiddels nog maar een ding zeker en dat was dat ze volledig geschift was. Maar ik kocht hem. Voornamelijk omdat hij mooi was. En mat zwart. Om tijd en vooral ook geld te besparen kocht ik het elektrische kookplaatje gewoon bij de Kijkshop aan de overkant.

Het resultaat van al deze techniek lag diezelfde avond nog op m’n bord. En hoewel de buitenkant van alles dezelfde donkerbruine kleur gekregen had, hadden de krieltjes met rozemarijn er best wat langer, de slavink best wat korter en de gemengde groentes er misschien beter helemaal niet in gekund. Het was duidelijk: m’n sociale leven zou onder dit experiment niets te lijden krijgen.

Voorlopig zou ik weer gewoon lekker op m’n werk en bij vrienden gaan eten. De pan heb ik schoongemaakt en opgeborgen met het voornemen het in een latere fase van m’n leven nog eens te proberen. Dat was slim. Evolueren moet tenslotte wel leuk blijven.

Taco Börger