De slechtste moeders

Iedereen heeft heimelijke genoegens, guilty pleasures zoals de Engelstaligen dat zo mooi noemen. Ik kijk graag naar Eerste Hulp Bij Opvoeden. Niet om iets op te steken van de opvoedkundige technieken van supernanny Jo Frost (ik ken geen enkele kleuter die twintig keer in de hoek gaat staan), ik kijk naar de supernanny om me beter te voelen. Om te weten dat er kinderen zijn die zich slechter gedragen dan de mijne en dat er moeders zijn die dat slechter aanpakken dan ik. Dus toen ik las over World’s Worst Mum, verheugde ik me op het volgende rondje feelgood-tv. Leonore Skenazy is de World’s Worst Mum. Ze werd verguisd omdat ze haar negenjarige zoontje met de metro door New York liet reizen. Alleen. En nu is World’s Worst Mum op tournee en leert zij andere moeders hoe ze hun kinderen moeten loslaten. Dat leidt tot hilarische taferelen in aflevering 1, waar moeder Polina haar tienjarige zoon Sammy niet met mes en vork laat eten, want dan snijdt hij wellicht zijn vinger af. En Sam? „Ik wil het zelluf doen”, zegt hij. Maar om hem dan meteen twee joekels van keukenmessen in zijn handen te duwen is wat overdreven. Polina raakt ervan in de stress – en dat lijkt stiekempjes de bedoeling van het programma. Dat neemt niet weg dat het feelgood-tv is. Geloof me, er zijn altijd moeders die het slechter doen dan jij.