Dan gooit ze zich voor de hockeybal. Beet!

Wie blinkt deze sportzomer uit? Redacteuren blikken vooruit. Vandaag keepster Joyce Sombroek, die de Nederlandse hockeysters aan een gouden medaille gaat helpen in Londen.

Wéér gelijk tegen die Argentijnen, hoe is het mogelijk? Keeper Joyce Sombroek kan zich de eerste tegentreffer aanrekenen. Maar die tweede vlak voor tijd, daar zag de verdediging er toch niet goed uit. Had ze niet geroepen dat de Argentijnse sterspeelster Luciana Aymar uit de rug van Willemijn Bos wegsloop. Waarom luisterde ze niet?

Het is 10 augustus, even na half tien en de olympische vrouwenfinale op het blauwe kunstgras van Hockey Centre in Londen loopt uit op een verlenging. Sombroek voegt zich bij de groep voor de aanwijzingen van bondscoach Max Caldas. In haar hoofd is ze al verder. Zou het op shoot-outs uitdraaien?

Dat is haar specialiteit. Vrouw tegen vrouw. Een keeper en een aanvaller, die acht seconden heeft om te scoren. Veel leuker dan strafballen. Veel meer eer te behalen ook.

Tijdens de Champions Trophy vorig jaar in Amstelveen had ze bij de shoot-outs de vermoeide Argentijnen feilloos door met hun fantasieloze schijnbewegingen. Ja ook Luciana Aymar, de superster.

Ze zullen er nu ongetwijfeld fitter bij staan, de Argentijnen. Maar Sombroek, pas een paar jaar doelvrouw, groeit per wedstrijd. Na een jaar in de hoofdklasse mocht ze in 2010 al op het WK keepen in Argentinië. Toen was de student geneeskunde pas 19 jaar. Om beter hoorbaar te zijn op het veld nam ze een logopedist in de arm. Reflexen zijn aangeboren, brullen over het veld kan je leren, zo leek haar.

Het is soms of ze de bal in slowmotion ziet vertrekken van de stick. Haar beenbeschermers zijn in no time in een hoek, zo vlug en lenig is ze met haar lange benen. Een staande keeper, zo heet het. Grondwerk is zelden nodig, ze kan er altijd wel bij. Een beetje zoals Det de Beus, doelvrouw van het Nederlands elftal dat in 1984 in LA olympisch goud won. Dit had haar keepertrainer bij Laren, Bart van Gaalen, ooit geroepen. Zelf heeft ze De Beus nooit zien spelen. Hoe kan ze ook? Ze is pas 21 jaar.

Wat een seizoen was het al. De EK gewonnen in Mönchengladbach in augustus vorig jaar. Door die gekke Caldas met zijn rouleersysteem moest ze de EK-finale aan concurrent Floortje Engels laten. Dat had ze prima gevonden, zei ze tegen de buitenwereld. Maar wat was ze in december blij te horen, dat de keuze van de bondscoach op haar was gevallen. Het was dezelfde week dat de wereldhockeyfederatie FIH haar tot beste keepster van 2011 uitriep.

Nog belangrijker: eindelijk was haar club Laren de sterkste in de play-offs tegen Den Bosch. Vijftien doelpunten had ze hoeven doorlaten dit seizoen. In de finale van de play-offs was ze wel druk geweest. Een betere opmaat naar de Spelen was niet denkbaar. Voor Joyce Sombroek dan.

Terug naar Londen. De verlenging zit er bijna op. Ze moet ze nog een keer naar de hoek, maar het blijft bij 2-2. Nu komt het er op aan. Shoot-outs. Nu moet ze er staan. Voor Nederland. Goud of zilver?

De toss: Argentinië eerst. Meteen Aymar als eerste. Nergens aan denken, alleen maar kijken naar die bal. Laat je niet foppen door die wonderlijke stickbewegingen. Blijf overeind. Je gaat toch al niet graag naar de grond. Gewoon kijken wat ze gaat doen, niet ergens vanuit gaan. Het is fiftyfifty, ongeveer.

Aymar drijft de bal rustig op vanaf de 23-meterlijn. Ze dreigt naar rechts, maar kiest links. Sombroek heeft het door. Ze drukt de Argentijnse technicus naar een onmogelijke hoek. Dan gooit ze zichzelf ervoor. Beet!

Haar ploeggenoten missen geen enkele keer. Sombroek, koningin van de shoot-out, pakt haar tweede bij een stand van 4-3. Goud!

Goud! En ze is pas 21 jaar.