Redeloze woede

Dead Man’s Shoes Regie: Shane Meadows, 2004.

speelfilm ****

Als je al die films terugziet die acteur Paddy Considine met filmmaker Shane Meadows heeft gemaakt, dan is het niet zo vreemd dat hij nu in Tyrannosaur (die vanaf deze week in de Nederlandse bioscopen is te zien), komt met een portret van onberedeneerde woede. Hij heeft er een specialiteit van gemaakt: de explosieve psycho met z’n plotselinge geweldsuitbarstingen.

Considine en Meadows groeiden beiden op in arbeidersmilieus in de Midlands waar straatgevechten, messentrekkers en matpartijen aan de orde van de dag waren. Geweld om het geweld soms. Uit sociale onvrede. Of onvermogen. Geen wonder dus dat dat in Dead Man’s Shoes, de film die ze in 2004 in een paar weken schreven en voor een no-budget opnamen, allemaal een uitweg vindt. Considine speelt Richard, een ex-soldaat die terugkeert naar het dorp waar hij is opgegroeid om wraak te nemen op de jongens die zijn geestelijk gehandicapte broertje in het verleden iets hebben aangedaan. Veel blijft onduidelijk of zelfs expres mysterieus. Het gaat niet om het ‘hoe en wat’ in deze indringende, hypnotiserende, keiharde en bij vlagen oergeestige thriller, maar om het ‘dat’. Dat er iets gebeurd is. Dat Richard wraak komt nemen. Dat het verleden altijd blijft spoken.

Dead Man’s Shoesging destijds aan de Nederlandse bioscopen voorbij en kwam pas onlangs op dvd uit. Tijd voor een inhaalslag. Anders dan de bloedrode poster met bijl doet vermoeden, is dit niet geen horrorfilm. Tenzij we ons bedenken hoe angstaanjagend de blik van een man met een missie is.