Het geheim van Libelle

Aldus Libelle is een documentaire voor de 2,5 miljoen lezeressen van het oudste weekblad van Nederland. Niet voor kijkers die precies willen weten wat het geheim is van het vrouwenblad. Want dat vertelt filmer Juul Bovenberg niet. Haar documentaire is – net als Libelle zelf – keurig. „Niet te sexy, niet te truttig en met niet te veel diepgang.” Bovenberg volgde een jaar lang de redactie van Libelle, met name hoofdredacteur Franska Stuy en enkele redacteuren.

De laatste scène in de film is cruciaal. Libelle zoekt de kerstcover voor 2011 uit. Redacteuren verzamelen zich in een vergaderkamer ergens in het Sanoma-pand in Hoofddorp. Aan de muur alle voorstellen voor covers. Stuy komt binnen. „Niks, niks, lelijk, te veel kerstballen.” Ze kiest een voorpagina met „dat schaap”, eerder een hert, maar in de volgende scènes rolt een Libelle met kerstig rood gordijn van de persen. Stuy bepaalt, zonder veel discussie. „Hier is de hiërarchie heel strikt”, zegt een redacteur. „Ik heb drie bazen boven me. En ik ben voor alle drie bang.”

Dat maakt de mening van Stuy wellicht het geheim van Libelle. Maar wat ze doet aan de dalende oplage (-4,5 procent naar 427.000 exemplaren per week, aldus HOI gisteren), wat ze vindt van Libelle-koffie en -verf, waarom enkele jaren geleden een restyle is doorgevoerd naar een meer glossy uiterlijk? Het blijft het geheim van Libelle. (NRC)