Geest versus lichaam

Love Like Poison (Un poison violent) Regie: Katell Quillévéré.

speelfilm ****

Anna, een 14-jarig meisje op de rand van de puberteit. Haar gezichtje is pure onschuld, maar ze heeft al een volwassen lichaam. Ze is streng gelovig opgevoed, maar is in het stadium geraakt waarin ze twijfelt aan het bestaan van God. Het sterke speelfilmdebuut van Katell Quillévéré volgt haar een paar weken, als ze haar vakantie doorbrengt in Bretagne. Haar vader heeft net het huis verlaten voor een andere vrouw, zijn echtgenote achterlatend met zijn zieke vader.

Love Like Poison, vernoemd naar een lied van Serge Gainsbourg, heeft een autobiografische dimensie: regisseur Quillévéré verloor als puber haar geloof, en net als Anna verruilde zij een abstracte liefde voor het Opperwezen in voor een concreter verlangen. In haar film een innemend jongetje dat tegelijkertijd brutaal en verlegen is. De scènes samen met Anna vormen het hoogtepunt van de film. De blik als hij Anna vraagt of hij haar borsten mag zien, is onbetaalbaar. Later zingt hij een zelfgeschreven liefdeslied met een oprechtheid die bijna pijn doet. De muziekkeuze is sowieso treffend. Religieuze folkmuziek tegenover de oude Franse chansons die opa graag draait: de thematiek van geest versus lichaam mooi muzikaal vertaald.

De bijrol van Michel Galabru als stervende opa is een troefkaart. Meesterlijk vertolkt hij de antiklerikale inborst van zijn personage. Ondanks zijn leeftijd snakt hij nog naar vrouwelijk schoon. Het knappe van Love Like Poison is dat als hij Anna vraagt of hij nog eens mag zien waar hij vandaan komt, daar niets ranzigs aan is.