Dit zijn (waren?) de protestliederen van Occupy

Caption: A protester affiliated with the Occupy Wall Street movement shouts slogans while a small group of them march from Grand Central Station to Times Square after a protest in New York, January 3, 2012. REUTERS/Eduardo Munoz (UNITED STATES - Tags: POLITICS CIVIL UNREST) Een Occupy-demonstrant zingt terwijl hij in een kleine groep beweegt richting Times Square, 3 januari. Foto Reuters / Eduardo Munoz

De jaren zestig herleefden bij de protestbeweging van Occupy Wall Street. Niet alleen in de vorm van massaal protest, maar ook in de muziek. Zongen de demonstranten in oktober nog nummers van Bob Dylan en The Beatles, kreeg deze nieuwe protestgeneratie in de maanden daarna haar eigen protestliederen.

Hoewel de kampementen van Occupy over de hele wereld worden afgebroken en er steeds minder mensen lijken te demonstreren tegen de financiële wereld, armoede en het kapitalisme, leeft de beweging nog steeds. Kleine aantallen Occupiers zijn bijvoorbeeld nog steeds actief op de straten van New York en California, trekken zij de huizen in van families die door banken uitgezet worden, en natuurlijk is de beweging nu ook vereeuwigd in muzieknoten.

Op het Threat Level-blog zette Wired de nieuwe Occupy-muziek op een rijtje. Of het niveau van Dylan wordt geëvenaard, mag u zelf beslissen. Bekijk hieronder een kleine selectie.

Gabriel Quinn Andreas - Dear Mr President (This is Why We’re Here)

MK-ULTRA - “Who’s The Man”
http://youtu.be/8hJ_17ild0A

Makana - We Are The Many

Waar is de Heavy Metal?

Het is nieuwe protestmuziek maar niet vernieuwend, schrijft het blog Invisible Oranges. Wat Occupy wel kon gebruiken was Heavy Metal:

“People need stronger protest music; heavy metal is a good choice. Metal music, on an ideological level, seeks to destroy establishments and conventions (at least conventions outside the realm of metal) more often than not. Disobedience, civil or not, is a pillar of the faith. Metal and extreme music in general (as well as Hip-hop, though that’s been co-opted as well) is evidence of rock’s shortcomings. This may seem like an elementary thought, but: if people were totally satisfied with rock, then metal, punk and hardcore would not have diverged from it. This is music full of strong and ugly emotions during a time of strong and ugly emotions.”

Dus geen zachte Bob Dylan meer, maar snoeiharde gitaren. Op het blog worden een aantal voorbeelden gegeven van nummers die beter aansluiten bij demonstraties tegen “The Man”, zoals Metallica’s ‘… And Justice For All’ en Napalm Death’s ‘When All Is Said and Done’. Maar voorlopig moet Occupy het doen met bovenstaande nummers.