Diederik Samsom is toonbeeld visionaire leegte

Het artikel waarin Tweede Kamerlid Diederik Samsom (PvdA) zich afvraagt hoe zijn partij haar kiezers terugkrijgt, deed mij, als voormalig PvdA-stemmer, de schrik om het hart slaan (Opinie, 2 januari). Wat een onsamenhangend stuk, wat een holle frasen en vooral: wat een barre visionaire leegte. Moet ik echt warmlopen voor zaken als „bestaande instituties te lijf”, effectiever optreden en „een andere, radicalere, politieke en bestuurlijke mentaliteit”?

Verder lijkt Samsom met betrekking tot economische vraagstukken een soort nationalisatiepolitiek te propageren. Hij is tegen „hoogdravende verhalen over een Europese toekomst en een duurzame kenniseconomie”. Hij zou naar voren moeten kijken in plaats van te mijmeren over het dorpse gevoel van vroeger.

In de staart van zijn verhaal benoemt Samsom dat de traditionele kracht van middenpartijen is dat ze decennialang succesvol „een verbinding wisten te leggen tussen het verlangen naar zekerheid en de noodzaak tot verandering”. Samsom wil krampachtig het onverenigbare blijven verenigen en toont hiermee feilloos aan waarom de PvdA zo veel van haar achterban is kwijtgeraakt. Als Samsom en zijn verhaal model staan voor de PvdA van 2012, dan vrees ik voor haar toekomst.

Eef Gorter

Abcoude