'n Wens voor de eenzamen

Elk jaar wenst Mirjam van der Hall met een advertentie in de krant eenzame mensen een gelukkig nieuwjaar.

En elk jaar stromen daarna de reacties binnen.

‘Alle mensen die alleen zijn, wens ik een gelukkig nieuwjaar’.

Meer stond er niet, in de ingezonden mededeling gisteren onderop de pagina familieberichten van de Volkskrant en Trouw. Wie schrijft zo’n advertentie? En waarom?

Maandag, IJsselmuiden. Mirjam van der Hall opent de voordeur. Een statig huis, in de gang ligt rood karpet. „Wil je koffie?” vraagt ze. Van der Hall opent de deur naar de keuken. Daar, aan de keukentafel zit een man, haar echtgenoot.

Nee, Mirjam van der Hall (61) is zelf niet alleenstaand, laat staan eenzaam. „Tussen die twee zit trouwens een groot verschil”, zegt ze terwijl ze de koffie inschenkt. „Ik krijg brieven van mensen met een partner die zich toch eenzaam voelen.”

Op de salontafel ligt een stapeltje post. Het zijn brieven uit december. „Dat zijn de mensen die schrijven of ik alsjeblieft de advertentie dit jaar weer in de krant wil zetten.”

Voor de 36ste keer staat de nieuwjaarswens voor alleenstaanden dit jaar in de krant. Altijd in de eerste week van januari. Soms op maandag, soms op zaterdag – wat vaak meer post oplevert. Initiator was Jan van der Hall, de vader van Mirjam. Een schooldirecteur, woonachtig in een van de schaarse eengezinswoningen van de door hoogbouw gedomineerde wijk Kanaleneiland, Utrecht. Voor en achter plompe flats.

Toen zijn vrouw in 1976 een hartoperatie moest ondergaan, gingen buren hem uit de weg. Gewoon uit angst, angst voor de dood. En toen zijn vrouw kort daarna overleed opnieuw, uit angst voor verdriet. Jan van der Hall voelde zich eenzaam, bedacht dat meer mensen zich zo moesten voelen en plaatste de nieuwjaarswens voor alleenstaanden in de krant. Na zijn dood bleef Mirjam de advertentie plaatsen.

De reacties van al die jaren liggen bij Mirjam van der Hall thuis in plakboeken en dozen. Zo’n 2.500 stuks in totaal. Veel brieven komen van mensen die haar een hart onder de riem steken. ‘Goed dat u dit doet!’ Maar ook een alleenstaande vrouw die in een vakantiehuis in Frankrijk een boek opende waar de nieuwjaarswens uit viel. ‘Dit moet een teken zijn’, schreef ze. Relatief veel brieven zijn van ouderen die hun partner overleefden. Zij schrijven dat hun kinderen hen nooit meer bezoeken. „Mijn vader kreeg ook veel brieven van eenzame jongeren”, zegt Van der Hall. „Zoals een jongen die zijn ouders niet durfde te vertellen dat hij homo was.”

Een bloemlezing uit de reacties van vorig jaar: ‘Ik ben alleen op de wereld. Geen partner, geen broers en zusters, geen kinderen. Per jaar eet ik ca. 1.000 keer alleen.’ En: ‘Op de dag dat mijn relatie onverwacht voorbij is, staat uw advertentie in de krant.’ En: ‘Al jaren prik ik uw advertentie op een prikbord. Het geeft mij het hele jaar kracht.’ De eerste reacties op de advertentie van gisteren moeten nog komen.

Eén keer stond er naar aanleiding van haar wens ’s zomers een eenzame man voor deur. Ze heeft hem vriendelijk afgewimpeld. Haatbrieven heeft ze nooit gehad. „Blijkbaar kun je in deze tijd nog best met je adres in de krant.” Maar terugschrijven doet ze niet. „Want wie wel en wie niet? Met zeventig brieven per keer is daar geen beginnen aan.”

Opvallend: veel van de brieven gaan vergezeld van een foto met een poes. Vaak ook vragen briefschrijvers waarom Van der Hall de nieuwjaarswens plaatst. En – natuurlijk – krijgt ze jaarlijks gemiddeld drie brieven van mannen die er vooral een contactadvertentie in zien.