ik@nrc.nl

Op 1 januari ontving ik net na middernacht een tekstberichtje van mijn broer met de gebruikelijke nieuwjaarswensen. Anders dan andere jaren volgde daarna de tekst: ‘Hou van je broer!’

Een opdracht, was mijn vanzelfsprekende reactie. Gevoed door de kracht van het uitroepteken, de afwezigheid van onderwerp of komma en de wetenschap van de doorgaans niet geringe eigendunk van mijn broeder.

‘Ik hou van jou’, schreef ik terug, ‘Maar vertel eens, was ‘Hou van je broer!’ een opdracht?’

‘Uit de grond van mijn hart al zal je dat misschien moeilijk geloven. Ook je kleine broertje wordt groot’, was het antwoord.

Sjors Hartman