Fransen zijn depressief nu ze zoals Duitsers moeten worden

Tien jaar geleden waren de Fransen dolblij met de Europese eenheidsmunt, om niet te zeggen euforisch. Zij zagen zichzelf toch graag als de échte wegbereiders van de euro, die helaas van de Duitsers geen ecu mocht heten. Maar dat detail kon een decennium geleden de pret niet drukken, Frankrijk zou voortaan meer dan ooit het voortouw nemen in de Europese Unie.

Ondertussen zijn de Fransen niet meer zo zeker, om het zacht uit te drukken. Het leven is flink duurder geworden, de werkloosheid was in tien jaar nooit zo hoog, en zowel heel linkse als heel rechtse politici willen de bevolking doen geloven dat dit mede de schuld is van de euro. De ultrarechtse Marine Le Pen wil zelfs de frank terug. En eenderde van de Fransen is het met haar eens.

President Sarkozy zegt nu voortdurend dat de Fransen meer zoals de Duitsers moeten worden, ze moeten harder en ook nog veel langer gaan werken om de sociale welvaartstaat te kunnen behouden, en dat was toch niet helemaal de bedoeling van de euro. De Fransen dachten dat die verenigde Duitsers een voorbeeld aan het grote Frankrijk zouden moeten nemen, niet omgekeerd. Misschien zijn ze daarom ook wel het meest depressieve land van de westerse wereld.

De Fransen zien wel dat de president zijn uiterste best doet, misschien soms wel eens te veel, met die scheldpartijen aan het adres van de grote Cameron (Groot-Brittannië) en de kleine Thorning-Schmidt (Denemarken). Maar of hij daar echt indruk mee maakt? Veel vertrouwen in hem heeft de bevolking niet echt meer. Maar of François Hollande, die mag meedoen in plaats van DSK, zoveel beter is weten zij ook niet. De Fransen snakken naar een nieuw politiek geluid, maar ze weten nog niet goed welk. Die presidentsverkiezingen in mei kunnen flink spannend worden.

Dirk Vandenberghe