Opinie

    • Ik

Oliebollen

De eigenaar van de cafetaria op de hoek van onze straat, Gert, was een einzelgänger die niet makkelijk aansloot bij de buurtactiviteiten. Kort voor Kerst zocht mijn moeder hem eens op en ontmoette een aardige man met een eigen levensfilosofie. Daarna, op Oudejaarsdag, belde hij: „Ik heb oliebollen gebakken.” Mijn zusje en ik haalden ze

De eigenaar van de cafetaria op de hoek van onze straat, Gert, was een einzelgänger die niet makkelijk aansloot bij de buurtactiviteiten. Kort voor Kerst zocht mijn moeder hem eens op en ontmoette een aardige man met een eigen levensfilosofie. Daarna, op Oudejaarsdag, belde hij: „Ik heb oliebollen gebakken.”

Mijn zusje en ik haalden ze op: ze waren overheerlijk, maar veel! Wel tien zakjes van 6 of 7 stuks, we kregen ze niet eens op.

Het leven ging verder, Gert bleef als vanouds afzijdig van de buurt. Jaren later sprak ik hem, hij was al met pensioen:

„U heeft nooit meer oliebollen gebakken.”

„Nee, wat dacht je”, antwoordde hij.

„Behalve jullie heeft nooit één van de buren me bedankt.”

Frank Hammecher

    • Ik