Hamburger Hawaï zonder ananas

Mijn ouders schamen zich soms voor wat ik allemaal schrijf. Vooral als het niet klopt. Een paar dagen geleden schreef ik dat mijn vader in een Tilburgs ziekenhuis ligt en dat ze hem daar op Eerste Kerstdag plastic bakjes met bloemkool, appelmoes, karbonade en vla hadden gegeven.

Hij belde daarover op.

Het moest zijn: slavink, prei en yoghurt, de appelmoes klopte wel.

Hij zei ook: „Iedereen krijgt het hier uit plastic bakjes, dus dat is ook niets bijzonders.”

En verder vond hij het St. Elisabeth Ziekenhuis in Tilburg een geweldig ziekenhuis. Beter dan Rijnstate in Arnhem.

„Ze geven hier hun fouten ruiterlijk toe.”

Later vertelde mijn moeder dat het per trein van Velp naar Tilburg ongeveer anderhalf uur duurde, dat ze in Arnhem moest overstappen en dat er op de trein naar Tilburg ‘Roosendaal’ stond. Ze probeerde uit te leggen wat mijn vader mankeerde, maar bleef steken in een verhandeling over de ‘CRP-waarde in bloed’. Verder had ze liever niet dat ik nog over mijn vader schreef, want dan ging de bloeddruk weer omhoog.

Goed, Tilburg.

Ik zat er een paar jaar op een avondopleiding en ik herinnerde me alleen een café dat Bet Kolen heet en een supermarkt met de naam ‘Lekker & Laag’. In de stadsbus viel me op hoe lelijk dat centrum is. De buschauffeur viel ook op, vanwege zijn enorme snor en ook omdat hij instappers begroette met een welgemeend „Wat mag het zijn?”

Het St. Elisabeth Ziekenhuis bleek een enorm complex dat vanwege een verbouwing achter groene lappen was verborgen. De hoofdingang viel tijdelijk samen met die van de spoedeisende hulp. Ik moest naar afdeling F3, geen gemakkelijke opgave want de bewegwijzering was ronduit kut.

In het ziekenhuis waren geldautomaten, winkels, een kapsalon waar je je telefoon niet mocht opladen en een restaurant waar ze hamburgers en friet verkochten. Ik at er met mijn moeder een ‘hamburger variant Hawaï’. Je denkt dan dat je er een stuk ananas op krijgt, maar de variant daar was een brok meloen op de rand van het bord.

Een paar stoelen verderop at een oude moslim van een bord friet, zo een in een jurk met een lange grijze baard en een mutsje op het hoofd. Uit zijn rolstoel stak een gipsen been. Been gebroken dus. Ik vroeg hem hoe dat kwam.

Het antwoord: „Op de koelkast geklommen. Mislukt.”

Ik moest toen aan mijn vader denken die had gezegd dat er in ieder gezin wel eens wat gebeurde.

Marcel van Roosmalen

Renske de Greef is tot 16 januari op vakantie. Marcel van Roosmalen vervangt haar dagelijks op de pagina 2.

Lees de columns van alle nrc.next-columnisten terug via nrcnext.nl/columnisten