Anderhalf uur puffen in de file, maar na de bevalling wel een VIP kamer

Onder normale omstandigheden zijn de buitensporig lange files in Jakarta al een belangrijke bron van spanning en ergernis. Laat staan als je onderweg bent naar het ziekenhuis om te bevallen.

Van tevoren had ik mij vast voorgenomen om op tijd te vertrekken om te voorkomen dat onze baby op de achterbank ter wereld zou komen. Maar toen het eenmaal zo ver was, liep het anders. Thuis was het prettig puffen, en konden we niet even wachten om de ergste ochtendspits te omzeilen?

Zo begon ik net wat te laat aan een anderhalf uur durende rit naar het ziekenhuis. Vanwege de baby hadden mijn vriend en ik voor het eerst een auto gekocht en een chauffeur ingehuurd. Die bleef nog best kalm, terwijl hij op zijn vierde werkdag zijn kermende en puffende bazin door het chaotische verkeer moest loodsen.

Al snel reden we stapvoets en volgden de weeën elkaar steeds sneller op. Om meer stress te voorkomen, verzwegen mijn vriend en moeder hoe weinig minuten er nog maar tussen zaten. Zelf probeerde ik het af te lezen op het grote namaak-Bulgari horloge van onze chauffeur. Pas later begreep ik waarom dat maar niet lukte: het horloge liep helemaal niet, hij droeg het alleen voor de sier.

Waarom dan ook zo’n ver ziekenhuis? Inderdaad ging ik aanvankelijk voor controles naar een privéziekenhuis op tien minuten rijden van ons huis. Maar mijn gynaecoloog bleek 60 procent van zijn baby’s per keizersnede ter wereld te brengen.

Daar was ik al bang voor. Indonesische vrouwen met geld zijn veelal too posh to push en kiezen vaak voor een keizersnee. Niet zo pijnlijk en je kunt een mooie geboortedatum kiezen . Zo werd de eerste kleindochter van de president op onafhankelijkheidsdag geboren, en draaiden gynaecologen op 11-11-2011 overuren.

Bovendien doen dokters zelf ook graag keizersneden, want dat levert meer geld op. Als de baby ‘te groot’ is of verkeerd ligt, praten ze hun patiëntes al een operatie aan. Dus toen mijn eerste gynaecoloog zei dat ik „niet geobsedeerd moest zijn over een natuurlijke bevalling” en moest „vertrouwen op de dokter”, ging ik op zoek naar een ander.

Zo belandde ik bij dokter Gozali, die als voorstander van de natuurlijke bevalling met regelmaat Nederlandse baby’tjes op de wereld zet. En maakte ik kennis met de luxe van de Indonesische privézorg. Elke twee weken een echo bij de gynaecoloog, al dan niet in 3D, waarbij de foetus werd opgemeten om het gewicht te schatten. Bloed prikken voor controle op zwangerschapsdiabetes kon gewoon bij mij thuis.

Toen ik op de zwangerschapsgym vertelde dat in Nederland veel vrouwen thuis bevallen met alleen een vroedvrouw erbij, reageerden ze verbaasd. Net als bij ons in de kampong! Ik mocht na de bevalling fijn drie nachtjes in mijn VIP kamer blijven slapen om te wennen aan het moederschap, mijn vriend op de bank ernaast. Met een bel om de zuster te roepen, mochten we zelf geen zin hebben om de luier te verschonen. Als de baby te veel huilde, namen ze haar mee ‘ter observatie’, zodat ik even kon slapen.

Toen we na een lange rit eindelijk in het ziekenhuis arriveerden voor de bevalling, stonden er vijf verloskundigen en zusters voor me klaar. Enige consternatie: „Ze is al hartstikke ver!” Onmiddellijk belden ze mijn dokter, die ook nog de file in moest. En anderhalf uur later werd onze dochter Raiza geboren.

Elske Schouten