Net als de mannen dronken ze bier

Een vriend heeft een voetballende dochter, hij nodigde me uit voor een dagje vrouwenvoetbal.

„Want wat weet jij ervan?”

En zo stond ik op een regenachtige zaterdagochtend op sportcomplex Buitenveldert in Amsterdam, thuishaven van SC Buitenveldert, de club met het grootste aantal meisjes- en vrouwenteams van Nederland.

Er was een leuke kantine, waar de hele tijd Willeke Alberti uit de speakers kwam. Het nummer ‘Niemand laat zijn eigen kind alleen’ werd door de aanwezige dames hardop meegezongen.

Net als bij de mannen dronken ze na het sporten bier.

Ik begon een gesprek over verschillen tussen mannen- en vrouwenvoetbal. Erg dom. Een vrouw pikte me met haar vinger en zei dat ze zich ergerde aan mannen „die met een sigaret in de mond langs de kant staan en zeggen dat vrouwenvoetbal zonde van het gras is”.

Ze zei ook dat meisjes tussen de twaalf en veertien jaar verder zijn dan jongens. „Ze zijn gewoon meer ontwikkeld, ze spelen meer samen en zijn eerder in staat om systemen te zien.”

Wisten we dat ook weer.

Het meisjesteam dat ik volgde won die dag met 8-1 van de jongens van Nieuwendam.

De uitslag vond ik bijzonder.

Nog bijzonderder vond ik de totale frustratie nadat de jongens hun doelpunt hadden gescoord.

Na afloop, we zaten aan de gehaktbal in de kantine, sprak de trainer zijn meiden toe. Dat tegendoelpunt kon dus echt niet. Ze moesten hard worden als staal. Opmerkingen van tegenstanders moesten worden genegeerd.

Hij gaf een voorbeeld. „Vandaag is er weer twee keer ‘Ik wil je neuken’ tegen Ilse gezegd.”

Ilse keek schuldbewust naar de grond. Ze had er niet op moeten reageren.

„Voortaan zeggen we standaard ‘Niet met jou’ op zo’n opmerking”, zei de trainer. „En dan focussen we ons verder op de game.”

Hij sloot af met: „Dat soort dingen dus.”

Even later zag ik een paar tafels verderop een trainster haar team toespreken. Ze zeiden dat ze een oud-international was en dat ze ooit profvoetbal speelde in Zweden.

Haar speelsters droegen trainingspakken van Faber Dekwerken en luisterden zwijgend naar de trainster, die naarmate ze langer sprak steeds opgewondener werd van haar eigen woorden.

Hoogtepunt was het moment dat ze een plastic frietbakje uit handen van een van haar speelsters griste en zei: „Dat eten wij niet. Wij luisteren!”

Hoe het met deze vrouwen is afgelopen weet ik niet, maar voor de rest leek voetbal voor vrouwen me erg gezellig.

Marcel van Roosmalen

Renske de Greef is tot 16 januari op vakantie. Marcel van Roosmalen vervangt haar dagelijks op de pagina 2.