'Woest Water' is belofte die niet ingelost wordt

Theater

Woest Water (8+). Ro Theater. Regie: Niek Kortekaas. Gezien: 23/12. Inl: rotheater.nl **

De familievoorstellingen van het Ro Theater kennen al jaren een beproefde formule. Een toegankelijk feelgood verhaal, doorspekt met goeie humor en een weergaloze vormgeving.

Woest Water heeft alle ingrediënten om even onvergetelijk te worden als hits als Lang en gelukkig en Snorro. Don Duyns schreef een avonturenverhaal rondom het absurde gegeven van een jongen die verdwijnt in een wasmachine. Sanne Wallis de Vries werd aangetrokken als comedy-klapstuk, Niek Kortekaas ontwierp de decors én tekende voor de regie. Zijn meesterlijke hand is duidelijk voelbaar. Uitvergrote foto’s en ouderwets bewegende panelen nemen de toeschouwer moeiteloos mee van een troosteloze flat naar de woelige baren, van een bedwelmende onderwatertempel naar een grimmige grot.

Sil (Gijs Naber) heeft het zwaar sinds zijn vader er vandoor is gegaan op een ecologische zeilboot en zijn moeder (Wallis de Vries) een relatie heeft aangeknoopt met een zappende aso (Lukas Smolders). In de fantasiewereld van de wasmachine heeft Sil alles waarnaar hij verlangt: een zeekoe als vriend en een zeemeerminnenkoningin (Sylvia Poorta) die hem volledig claimt met haar moederliefde. Een vissenstaart is echter ook niet alles, dus Sil verlangt naar huis.

Helaas blijven de scènes hangen in de schoonheid van de beelden. Daardoor worden de onderliggende thema’s als ‘verlangen naar geborgenheid, loslaten en moederliefde nergens voelbaar. De poging van componist Raymund van Santen om moderne opera te vermengen met pop, tango en rap is sympathiek, maar draagt niet bij aan de emotionele beleving. De nummers liggen slecht in het gehoor en worden bovendien niet bijster goed door het viertal acteurs gezongen. Ook de humor in het zeeavonturenepos is niet op peil. Alleen Sanne Wallis de Vries krijgt af en toe de lachers op haar hand met haar onovertroffen gekke bekken.