Fuckie-kerstshow

We besloten de Kerst in gezinsverband dit jaar maar te laten.

Mijn vader lag in een Tilburgs ziekenhuis met een infectie.

Hij kreeg er appelmoes, bloemkool, een karbonaadje en vla uit plastic bakjes te eten.

Er was ook een priester geweest om te zingen en te bidden.

Mijn vader omschreef de stemming door de telefoon als ‘gemoedelijk’ en verder daalde de bloeddruk – een gunstige ontwikkeling.

Op Eerste Kerstdag was ik gewoon in Amsterdam met een vrouw, die na een conflict met een Amerikaanse zangeres door het leven moest als ‘nazihoer’ en ‘racist’.

Tijdens een stadswandeling passeerden we sekstheater Casa Rosso, waar een man met een rammelend gebit ons attent maakte op de ‘fuckie-kerstshow met extra korting’.

Het vond wegens gebrek aan belangstelling plaats in het noodtheatertje aan de overkant van de gracht, waar een intieme, huiskamerachtige sfeer hing. Het was de eerste seksshow ter wereld waarbij je de artiesten ook kon ruiken, een volgens de verkoper unieke ervaring.

In het ‘noodtheater met de intieme sfeer’ moesten we twee trappen op. ‘Drank’ kostte er vijf euro. Met een stuk of vijftien Chinezen, op straat gelokt met de kreet ‘Wokkie-wokkie’, keken we naar de show.

Een blonde vrouw in leer ging aan de slag met een plastic stoel.

Daarna was er een Roemeense die de benen ver kon spreiden en vibrators weg kon schieten.

Het hoogtepunt was een stel dat het met elkaar deed. Je kon merken dat ze de show zes keer per dag deden. De woorden ‘mechanisch’ en ‘geroutineerd’ kwamen op, niemand werd er opgewonden van. Tijdens ‘de vieze film’ daarna – twee vrouwen in witte bikini’s bij de zee – liep het zaaltje leeg.

De portier van het noodtheater – een man met een gele snor van het roken – zei dat hij op Tweede Kerstdag met z’n kinderen ging eten. Gevulde kalkoen met reepjes spek en een touwtje eromheen. De ‘artiesten’, want dat waren het toch wel, kwamen zonder uitzondering uit het Oostblok. Nederlanders waren in deze branche onbetaalbaar. Het stel dat de nazihoer en ik zo liefdeloos en mechanisch bezig vonden, kwam uit Polen. Ze hadden in het echt ook een relatie en werden Maria en Jozef genoemd.

Heel toepasselijk.

Renske de Greef is tot 16 januari op vakantie. Schrijver Marcel van Roosmalen vervangt haar dagelijks op pagina 2.

Lees ook Marcel’s pas verschenen boek Het is nooit leuk als je tegen een boom rijdt – een bundeling van zijn beste reportages

    • Marcel van Roosmalen