of genoeg geld ...

Rijke erfgenamen

Vlak voor Kerst 2010 zaten wij plotseling aan zijn sterfbed. Hij ademde rustig. Praten deed hij niet meer. We luisterden naar muziek. Ik stelde me voor dat mijn erudiete onhandige babyboomvader verward dolend in het niemandsland tussen leven en dood gerustgesteld zou worden door zijn favoriete klanken van Bach, John Lennon en het betere Nederlandstalige lied. Terwijl Bløf over dansen aan zee zong, werd ik weer een klein meisje in de armen van mijn vader en danste ik voor de eerste maal met mijn vader over het Zeeuwse strand. Tegen vijf uur zette ik de muziek uit. Toen het licht werd, ging hij stil dood.

De paniek over haar financiële situatie bij zijn aan luxe gewende weduwe was al voor de crematie enorm groot. Hij had haar twintig jaar geleden meegenomen na een korte periode in Engeland te hebben gewerkt. Gelukkig werd snel duidelijk dat mijn vader haar zeer goed verzorgd had achtergelaten. Vervolgens bracht ze alles in gereedheid om zo snel mogelijk alles wat mijn vader aan Nederland had gebonden, uit te wissen.

De oude kat van mijn vader werd afgemaakt, zijn levenswerk geruimd. Zonder er veel woorden aan vuil te maken, verbrak ze ieder contact met ons – kinderen, kleinkinderen en verdere familie van haar geliefde echtgenoot. Via de notaris vernamen wij vervolgens dat het ouderlijk huis verkocht was en dat de inmiddels zeer rijke weduwe van mijn vader met de opbrengst, de inboedel en zijn as naar Engeland was vertrokken. Per koerier ontving ik nog wel de fotoboeken met de foto’s van mijn vaders andere vrouwen en zijn Nederlandse boeken.

Op papier heb ik nu best veel geld want ik ben mede-eigenaar van het vermogen van mijn vader. Ik betaal daar de rest van mijn leven belasting over zonder waarschijnlijk ooit iets van het vermogen uit te kunnen geven. Dit jaar lees ik met Kerst de nieuwe Palmen, zal ik proberen mij te verplaatsen in de wonderlijke wereld van de babyboomweduwe en luister ik naar Lennon’s Imagine.

Als kind leerde ik al niet te bouwen op wat de babyboomgeneratie, waar mijn ouders en aanhang bij horen, mij wilden geven of met mij wilden delen. Gelukkig heb ik als volwassen vrouw zelf het vermogen opgebouwd om te dansen aan zee. Ik kan daardoor vrijmoedig leven en zachtmoedig de dood omarmen. Dat heeft mij waarlijk rijk gemaakt. Meer luxe heb ik niet nodig.

Siska de Rijke

Bussum