Niggabitch

Er zijn weken dat ik de Jackie niet onder ogen krijg, maar nu zangeres Rihanna fel uitgehaald heeft naar het meisjesblad, is er geen ontkomen aan. Was het artikel over de niggabitch racistisch?

Geitenneuker was niet serieus bedoeld – of wel serieus, maar dan ironisch serieus

Het blad is er zelf nog niet uit: de hoofdredactrice twitterde na de eerste ophef excuses en kondigde een rectificatie aan. Daarna trad zij af. De uitgever zei dat van rectificeren geen sprake kon zijn, aangezien er niks verkeerds in het stuk stond. „Dat Eva [de hoofdredactrice] en Jackie worden neergezet als racistisch, dat pikken wij niet. Het is een fantastisch mens en de Jackie wordt gemaakt door leuke mensen.”

Leuke mensen – maar zijn ze zwart genoeg? Het stuk over de niggabitch – brutale meid type Rihanna, grote mond, draaiende heupen, hoerige kleren, seks seks seks – was ironisch bedoeld. Maar wat bedoel je in Nederland wanneer je iets ironisch bedoelt? Hiphopjournalisten, blanke mannen die weten dat alleen een zwarte zichzelf nigga mag noemen, distantieerden zich van die foute Jackie. Saul van Stapele: „In het stuk van de Jackie krijg je de indruk dat zo’n modedame liggend op de bank met een wit wijntje iets lolligs heeft bedacht. Dit is net je foute oom die ooit een rapplaatje heeft gehoord en nu voortdurend ‘Yo, Yo, Yo’ roept.”

Yo, je foute oom – het gaat dus niet om wat er wordt gezegd, maar wie het zegt. En waar. En wanneer. En hoe. Aan de kwestie Jackie/Niggabitch zie je hoe groot de verwarring is. In haar tweet aan de hoofdredactrice van Jackie sprak Rihanna ineens de verantwoordelijke taal van de zwarte burgerrechtenbeweging (That’s your contribution to this world! To encourage segregation). Het is taal die je in haar timeline verder niet vaak tegenkomt (I’m in a bomb ass mood today!). Ze twittert regels uit haar teksten (Suck my cockiness, lick my persuasion), noemt zichzelf bitch en nigga en beklaagt zich later over een blanke racist in een hotel die zwarte vrouwen sletten noemt.

Is dat hypocriet? Van minderheden die strijden tegen discriminatie wordt verwacht dat ze zich naar buiten toe modelburgers tonen; dat is niet vol te houden, en dus fungeert de eigen kring als een soort ventiel. Daar worden de ergste dingen over elkaar gezegd, de grofste vooroordelen bevestigd. Joden, zwarten, Marokkanen, homo’s – je wil het niet weten.

Maar in Nederland heeft ook de meerderheid genoeg gekregen van politiek correct verantwoordelijkheidsgevoel. Als zij het over zichzelf mogen zeggen, waarom wij dan niet over hen? Weg met die humorloze omzichtigheid, de hypocriete etiquette van mensen die alleen maar willen tonen dat ze aan de goede kant staan. Juist wanneer je iemand in zijn gezicht een pisnicht noemt, laat je merken dat je geen probleem met hem hebt. Toch? Kijk naar de Braboneger. Gewoon, omdat het eigenlijk niet kan.

In commentaren op de niggabitch-kwestie was de teneur: Hollandse incorrectheid moet je snappen, in Amerika zijn ze gewoon nog niet zover. We konden ook al niet uitleggen dat geitenneuker niet serieus bedoeld was – of eigenlijk wel serieus, maar dan ironisch serieus. Alles beter dan schijnheilig.

In Nederland hebben we de oplossing gevonden voor racisme en uitsluiting: we hebben het beledigen gedemocratiseerd. Iedereen discrimineert gewoon iedereen. Wie voor nicht wordt uitgemaakt, moet niet denken dat-ie zielig is – wie Jood, zwart, Belg, Limbo, Turk, vet, kaal, intellectueel of debiel is, krijgt het net zo hard te verduren.

In het buitenland zeuren ze maar door over de onwil van de Nederlanders om te erkennen dat Zwarte Piet eigenlijk pijnlijk racistisch is. Wij weten dat er niks kwaads mee wordt bedoeld.

Vandaar dus dat agenten door het lint gaan wanneer twee brave zwarte demonstranten het feestje dreigen te verpesten door hun mening over Zwarte Piet kenbaar te maken? In Amerika zouden die agenten geschorst worden, hier richt de woede zich op de humorloze antiracisten. Dat duidt op een kwaad geweten. Het is niet dat we zo fout zijn – maar dat we onszelf zo geweldig goed vinden.