Kortstondige schaarste

Ik ben zo iemand die zelden op zijn loonstrook kijkt, zijn maandsalaris niet uit zijn hoofd kent en zijn afschriften en rekeningen vaak veel te laat openmaakt. Een vervelend karaktertrekje dat ik, gelukkig in mindere mate, waarschijnlijk van mijn vader heb overgenomen. Ook het internetbankieren laat ik voor wat het is, omdat de automatische incasso’s en overschrijvingskaarten hun werk over het algemeen prima doen. Dit gedrag wordt natuurlijk bepaald door het feit dat er maandelijks voldoende geld binnenkomt om de noodzakelijke kosten te voldoen. Het zogenaamde rood staan was iets uit mijn studententijd.

Maar vorig jaar besloot ik in een vlaag van verstandsverbijstering zomaar mijn ov-kaart (tweede klasse) in één keer af te tikken, twee pakken te kopen en een wel zeer luxe skivakantie te boeken. En dat bleek Bruin niet te kunnen trekken. Toegegeven, het rood staan en de daarbij behorende aanmaningen maakten me behoorlijk onrustig. Zo zou mijn internet afgesloten worden als ik niet per omgaande zou betalen. Ik zag mijn wekelijkse thuiswerkdag al in rook opgaan. En ook andere schuldeisers klopten steeds harder op de deur.

De loonstrook en afschriften werden inmiddels minutieus bestudeerd en ik besloot noodgedwongen tot een stringent plan van aanpak. Zo hield ik gedurende enkele maanden, mede geïnspireerd door het programma Andere Tijden, zowaar een soort huishoudboekje bij waarin vooral de uitgaven duidelijk werden gespecificeerd. Ik vroeg me voor het eerst sinds lange tijd hardop af waarom ik eigenlijk zo verdomd weinig verdien en waarop ik nog flink kon bezuinigen. Daarnaast informeerde ik op gepaste wijze bij vrienden en kennissen naar hun financiële mogelijkheden.

De slotsom was dat ik na verloop van tijd gelukkig weer boven Jan was en de automatische incasso’s hun werk weer deden. Maar wat mij is bijgebleven, is het kortstondige gevoel van schaarste, de angst voor aanmaningsbrieven en de vervelende telefoontjes naar de verschillende crediteuren. Maar het belangrijkste is toch wel dat deze, vooral door luxeaankopen veroorzaakte situatie mijn politieke denken enigszins heeft beïnvloed. Ik zal me in ieder geval, voor zover ik dat al deed, niet snel negatief uitlaten over zogenaamde bijstandsmoeders, voedselbanken en noodbehoevenden. Niet omdat ik me werkelijk in hun situatie kan verplaatsen, maar om de doodeenvoudige reden dat ik aan den lijve heb ondervonden wat het betekent om een tijd geen cash te hebben.

Bas Overmars

Amsterdam