In het begin wilde niemand me Dec

Als ze door haar geboortedorp loopt, wordt dat getwitterd. Op bezoek bij het wereldberoemde model Doutzen Kroes. ‘Ik vergeet mijn schaamte.’

Topmodel Doutzen Kroes (26) vraagt bij de voordeur of we onze schoenen uit willen doen. Ze draagt een zwarte broek, een V-hals trui, een klein kettinkje om haar hals. Op haar sokken loopt ze de hal door, de keuken in. Aan tafel zit Sunnery James, de man met wie ze vorig jaar trouwde. Hij is dj, ze ontmoette hem op een feest in Miami. Hij voert hun zoontje Phyllon (11 maanden) een boterham, zijn moeder Astrid helpt. Als zij daarna het jongetje naar bed brengt, gaat hij achter een iMac zitten in een aparte kamer om muziek te componeren.

Met Sunnery en Phyllon woont ze in New York, in de wijk Tribeca. Maar nu logeren ze een paar dagen bij haar moeder in Oostermeer, in haar ouderlijk huis in het Friese dorpje waar ze opgroeide. Het huis is net compleet gerenoveerd. Het was een Fries wâldhuske, een arbeiderswoninkje aan een verlaten zandweg met uitzicht over de weilanden. Nu is het een moderne villa, met houtkachels, massieve witgepleisterde muren en houten vloeren.

Op de wereldranglijst van beroemde modellen is Doutzen Kroes nummer vijf. Een topmodel zoals zij staat op de covers van toonaangevende bladen als Vogue, of het Amerikaanse V, waarin de beroemdste fotografen reportages met haar maken. Zij hoeft niet meer, zoals ‘gewone’ modellen, wekenlang dag en nacht te buffelen op de catwalks van Londen, Parijs of Milaan. „Ik hoef geen audities meer te doen, eindeloos kleren door te passen en mijn loop te repeteren. Ze weten wie ik ben en wat ik kan.” Ze komt op feestjes waar Bono van U2 komt, ze kent Beyoncé.

Doutzen heeft het hoogst haalbare bereikt voor een model: haar naam is verbonden aan grote merken. Ze is het gezicht van cosmeticamerk l’Oreal, ze is het lichaam van het Amerikaanse lingeriemerk Victoria’s Secret, ze maakte haar eigen collectie voor het kasjmiermerk Repeat.

Met de contracten kwamen de inkomsten (zes miljoen dollar per jaar) en de status. Een status die ze zelf soms vergeet, zeker als ze zoals nu in Oostmeer is. „Net twitterde iemand dat ze mij had zien wandelen. Ik dacht dat het dorp wel gewend aan me was. Blijkbaar ben ik nieuws.”

Ze sleept zelf extra stoelen naar de woonkamer. Vouwt haar benen onder zich in een bruine designstoel. Ze heeft de eerste jaren als model, zegt ze, zo ontzettend veel gehuild. Twee jaar lang, misschien nog wel meer. „Zelf nu denk ik nog wel eens: ‘Wat ben ik aan het doen. Waarom zit ik nu in Parijs, in LA, weet ik veel waar. Ik mis mijn man, mijn zoontje. Waarom doe ik het?’

Nou? Waarom dan?

„Ik ben aan dit leven verslaafd geraakt. Aan het reizen, de luxe, de afwisseling. Nu lijkt het me bijna eng om altijd op één plek te wonen en elke dag hetzelfde werk te doen. Ik realiseer me nu pas hoe bijzonder mijn leven is en hoeveel meisjes dit willen. In de maanden rond de geboorte van Phyllon was ik veel thuis in Nederland. Na jaren door, door, door was er voor het eerst rust. Niet meer op en neer naar Londen of LA, geen supermarkt die vierentwintig uur open is, geen delivery service die eten komt brengen. Ik heb zelf leren koken. Heel veel meisjes willen dit leven, maar het is weinigen gegeven.

Waarom huilde u dan?

„Ik was net achttien, woonde in New York en had zo verschrikkelijk heimwee.

Wist u hoe het modellenleven zou zijn toen u foto’s naar een modellenbureau stuurde?

„Ik kende de naam Naomi Campbell. Maar dat kwam vooral door het parfum met haar naam erop. Het is acht, negen jaar geleden dat ik begon. Toen waren er nog geen televisieprogramma’s als America’s next topmodel of Hollands next topmodel. Vraag nu aan een meisje wat ze wil worden, en ze zegt: model. Ik wist van niks. Mijn geluk is dat ik heel goed ben begeleid door het modellenbureau.”

Ze trekt een denkbeeldige cirkel om zich heen en zegt, met nadruk: „Hier kom ik vandaan.” Hier, dat is haar moeder Geartsje, docente verpleegkunde op een mbo-school. Haar vader Johan, psychotherapeut. Haar jongere zusje Rens. Hier is Friesland, waar ze in 2001 eindexamen havo deed aan het Drachtster lyceum, en daarna een Loi-cursus Engels bestelde om de taal beter te leren. Ze wilde misschien naar de lerarenopleiding, of de toneelschool in Maastricht. „Maar ik zat met dat Friese accent van me.”

Ze werd topmodel, maar niet meteen. „In het begin wilde niemand me.” Een beginnend model moet een ‘test’ laten maken, een serie foto’s liefst gemaakt door een professionele modefotograaf waarmee ze zich aan bladen, modemerken en buitenlandse bureaus kan laten zien. „Zelfs een test wilde niemand met me maken.” Fotografen vonden haar te popperig, te commercieel en, gek genoeg, te mooi. En ‘commercieel’ is geen aanbeveling voor een model.

Wat maakte dat iedereen u ineens wél wilde?

„De foto’s die fotograaf Steven Meisel maakte voor de Italiaanse Vogue. Hij is de godfather van de mode-industrie. Een pioneer. Als hij wat doet, volgen de anderen. Maar dat wist ik toen nog niet. Daarna ging mijn carrière als een trein. Ik was bijna beledigd. Ik was toch niet ineens anders? Waarom zagen ze me nu dan wel?”

Bij de foto’s die Steven Meisel in 2005 van haar maakte schreef Vogue, in grote, krullende letters: Fresh. Fris. Of, cynischer, vers. Is dat wat hij in haar zag?

In het enige interview dat hij ooit gaf, in een Amerikaans magazine, staan oude foto’s van zijn moeder. Een mooie, blonde vrouw. Een Grace Kelly lookalike. Zag hij dat?

Met Doutzen was het ‘mooie meisje’ terug in de modewereld, zegt haar management. Zij heeft volle lippen, gespierde benen, borsten en billen. Ze is niet graatmager, maar toch frèle. Als je haar ziet zitten, in die grote stoel, is het bijna grappig om haar te horen zeggen dat ze te dik is voor de catwalk. „Die meisjes zijn eng dun.”

Zij paste zich niet aan aan de mode, de mode paste zich aan haar aan. Vorig jaar liep ze in de show van Miucca Prada mee, die zich had laten inspireren door de televisieserie Mad Men, met daarin vrouwelijke jaren 50-vrouwen.

„Nu zie je weer een tegenbeweging. Met jonge meisjes van 14, 15 jaar die een seizoen meedraaien en ingewisseld worden voor de volgende. Alsof ze aan een boom groeien. De mode-industrie heeft liever geen modellen die personality’s zijn. Dat vinden ze maar lastig. Maar alle modellen die persoonlijkheden zijn, werken nog.”

En u ook.

„Ik zet een knop om en ik doe het. Natuurlijk vond ik het doodeng om vier weken na de bevalling in mijn ondergoed over een podium te lopen. Maar als ik de drempel eenmaal over ben, vergeet ik mijn schaamte. Ik heb er nu ook zo van genoten. Als je net moeder bent geworden, voel je je echt niet sexy. Ik vlieg naar LA, kijk lekker een film in het vliegtuig, ik krijg mooi haar, mooie make-up, sexy lingerie. Welke moeder wil dat nou niet?”

    • Rinskje Koelewijn