Ik voel me rijk

Fifty-cent euro coins are displayed at Belgium's Royal Mint in Brussels December 8, 2011. European Union leaders will discuss proposals for tighter euro zone integration on December 8-9, with the aim of bringing deficits and debt much more strictly into check, a move that may give the European Central Bank room to step up purchases of sovereign bonds and reassure financial markets. REUTERS/Yves Herman (BELGIUM - Tags: BUSINESS) REUTERS

Veel geld heb ik nooit belangrijk gevonden. Genóég geld wel. Maar genoeg vrije tijd nog meer. Op mijn 32ste, veertien jaar geleden, ben ik deeltijd gaan werken omdat ik destijds in Amsterdam werkte en het op-en-neer treinen vanaf Rotterdam na drie jaar steeds meer zonde van mijn tijd begon te vinden. Vier dagen in de week werd het.

Een paar jaar daarna werkte ik op vijf minuten loopafstand van huis, maar ging ik weer een dag minder werken vanwege een opleiding. Toen ik daarin werk vond, wilde ik best vier dagen werken maar kreeg ik maar een baan voor drie dagen per week. Ondertussen wil ik niet anders. Voor mij is dit de ideale balans tussen werk en vrije tijd.

Ondanks dat ik dus al jaren rondkom van een bescheiden salaris, heb ik altijd (meer dan) genoeg geld gehad. Ik kan sparen, heb een eigen huis. Bij mijn eerste huis had ik wel het geluk dat mijn ouders een financiële bijdrage hebben gedaan. Een auto heb ik niet, ik rook niet, en ik kan geen onbezonnen dingen doen, maar er is genoeg geld om met mijn zoon van zeven op vakantie te gaan en leuke dingen te doen.

Consuminderen is voor mij een sport die ik met verve beoefen. Ik word er blij van als ik weer iets heb gevonden of bedacht waar ik geld mee kan besparen. Ik knip mijn eigen haar (gelukkig heb ik krullen, dan hoeft het niet helemáál perfect), recycle dingen (mijn keuken heb ik zelf samengesteld uit gebruikte kastjes), Marktplaats is mijn favoriete winkel en ik vind de mooiste kleding op rommelmarkten.

Ik voel me rijk. Met het geld wat ik bespaar kan ik best ruim leven: zo heb ik bij mijn verhuizing twee jaar geleden (naar een Rotterdams klushuis) een paar kasten laten maken door een meubelontwerper, eten we veel biologisch en heb ik afgelopen zomervakantie een ingerichte tent gehuurd in Italië. Door mijn bescheiden levenswijze heb ik ook twee keer een periode van werkloosheid met gemak kunnen overbruggen. Het gebruikte spaargeld heb ik ondertussen weer aangevuld.

Het tijdschrift Genoeg is jarenlang mijn lijfblad geweest en sinds een paar jaar ben ik lid van een consumindergroep in Rotterdam. Hoewel veel van mijn vriendinnen er ook geen extravagante levenswijze op na houden, miste ik toch een klankbord. Het bleek een clubje van vijf vrouwen en een man. Naar de eerste bijeenkomst ging ik met de gedachte van ‘oh jee, als het maar geen zuurpruimen zijn die met opgeheven wijsvingertjes preken over moeten consuminderen om de wereld te redden’. Niets bleek minder waar: stuk voor stuk zijn het leuke mensen. Intelligent en maatschappelijk betrokken, met humor en zelfspot.

Ik ben heus ook wel materieel, hou van mooie dingen, heb een mobiel en laptop, en wil ook wel ’s dure laarzen lopen – maar op deze manier leven biedt voor mij verdieping. Ik kan zo een (kiezel)steentje bijdragen aan het milieu én ik ontmoet er bijzondere mensen door.

Monique Woning

Rotterdam

    • Monique Woning