Dag drie is berucht: je krijgt honger

3FM-dj Coen Swijnenberg bracht de week opgesloten en vastend door voor de actie 3FM Serious Request. Hij haalde geld op voor oorlogsmoeders. „Welcome in the crib.”

Leiden 20-12-2011 DJ Coen Swijnenberg met Serious 3FM Request in het Glazen Huis voor This one's for Mama' op de Beestenmarkt Foto NRC H'Blad Maurice Boyer

Donderdag, 15 december

Snel nog een goede nacht gepakt. Daarna naar 3FM in Hilversum, Timur Perlin, Gerard Ekdom en ik krijgen daar om tien uur een laatste briefing voor het Glazen Huis. Er ligt een draaiboek, van minuut tot minuut is alles vastgelegd. Ieder maakt acht uur radio per etmaal in twee shifts van vier uur. Ik zit ’s middags tussen twee en zes aan de knoppen en ’s nachts wisselend van tien tot twee en van twee tot zes. Tussendoor slaap je een beetje, de rest van de tijd help je de anderen met radio maken en sta je bij de brievenbus. Je neemt geld in ontvangst, gaat op de foto en voert door de brievenbus gesprekjes zo goed en zo kwaad als dat gaat.

In 2008 zat ik voor het eerst in het Glazen Huis. Dat is lastig, er komt ineens zoveel op je af. Je rent van meeting, naar interview, naar filmpje maken, naar inspreken. Ik focuste me vooral op de vraag of het zou lukken: een week niet eten. Doodsbenauwd was ik dat ik knockie knockie zou gaan. Daardoor maakte ik radio met de handrem erop, was ik behoudend en voorzichtig. Vorig jaar lukte me dat overboord te gooien. Ik kon er vol voor gaan, genoot met volle teugen. En dat moet dit jaar weer.

Na een interview met de Volkskrant De Coen & Sander Show voorbereid. Er is een lamp in de Tweede Kamer naar beneden gevallen. Alexander (Pechtold, red.) gebeld. Altijd goeie kwoots, die gast. Daarna afscheid genomen van onze radiobaas, hij gaat naar EMI. Het hoofd leeg gemaakt met plaatjes draaien.

Vrijdag

De dag begint om 10.00 uur voor een laatste bouwvergadering in ons nieuwe huis, met aannemer, architect en projectontwikkelaar. Het huis hebben we helemaal gestript – alleen de buitenmuren stonden er nog – en nu is de verbouwing op een haar na gebeurd. Volgende week gaan we verhuizen. Op de 22ste pakken de verhuizers in, de 23ste verhuizen zij terwijl ik in Leiden zit en mijn vriendin tentamen doet in Amsterdam en de 24ste, als ik uit het Glazen Huis kom, rijd ik naar mijn nieuwe huis.

Na de radio-uitzending uit eten met mijn vriendin. Bij Leen, een restaurant in Utrecht. Vanavond viel het tegen. Ze zitten in een nieuwe locatie om de hoek. Een grote fabriekshal. Afgeladen vol. We moesten over tafel schreeuwen om nog wat van elkaar te horen. En tot overmaat van ramp vergaten ze de helft van de bestelling.

Zaterdag

Waar zijn mijn oordoppen? Vandaag is het inpakdag. Op zolder heb ik een eigen studiootje. Die moet verhuisklaar worden gemaakt. Spullen het plastic in, mijn administratie en privéspullen de dozen in. We hebben hulptroepen ingeschakeld maar dit soort dingen kan ik, moet ik, wil ik en zal ik zelf doen.

De koffer voor het Glazen Huis is snel gepakt. Ik neem mijn iPod mee, om met de praatradio van Radio 1 in slaap te vallen. En verder: kleren, kleren, kleren. Voor twee weken, terwijl we er zes nachten in zitten.

In het Glazen Huis slaap je maar een paar uurtjes en ik vind het fijn telkens als ik wakker word te douchen en schone kleren aan te trekken, zodat ik fris en fruitig achter de microfoon kruip.

De oordoppen zijn onvindbaar. De stad maar in. Zonder kan ik niet.

Zondag

Oordoppen gefikst. Laatste verhuisdozen ingepakt en wat gestreken. En halleluja: geen fanfare. Ik heb er alles aan gedaan bij collega-dj Frank Dane om dat te voorkomen. Vorig jaar verraste hij de dj’s op de ochtend dat we het huis in gingen. Om zes uur ’s morgens stond er een fanfare voor de deur. Fluitend, trompetterend, trommelend, schetterend bliezen ze mij en de buurt ons nest uit.

Extra eten probeer ik te laten, ook al ben ik 2 meter 2 en word ik licht in het hoofd zodra ik een maaltijd oversla. Maar ik was de laatste dagen wel onwijs aan het snaaien. Bijna elke dag taart gebunkerd bij BNN omdat iemand jarig was, en daarna nog een vette hap uit de kantine. We moeten ook niet zo zeiken met dat vasten: er is niks aan de hand als je het vergelijkt met het leven van de oorlogsmoeders. Voor 15 euri per week kan een oorlogsmoeder een week lang haar gezin laten eten. Dokken, mensen!

Mijn vriendin en ik nemen afscheid in de auto. Als ik het portier open, ben ik publiek bezit.

Welcome in the crib.

Maandag

Mijn eerste shift begon om 22.00 uur en eindigde om 02.00 uur vanochtend. Ik zat er lekker in. Alsof we nooit zijn weggeweest. De optelsom klopt weer. De huiskamer, de tafel, de weg naar de douche, de mensen voor de deur. Een week lang gekletter van de brievenbus. De rij begon op zondag en eindigt komende zaterdag . En je kunt er niet omheen: iedereen doet mee, in Leiden en ver daarbuiten. Ze zingen ervoor, ze lopen ervoor, ze bakken ervoor, ze doneren ervoor, ze schaatsen ervoor.

Daarna zeven uren schoon aan de haak geslapen. Douche gepakt, koud, warm, koud, warm, ff wennen. En ’s middags weer gedraaid en veel geschakeld. Naar Bart met zijn statiegeld actie, naar Sander die als klusjesman poep moet zuigen. Alle dj’s van 3FM hebben ook allemaal hun eigen wijkje: de paperclip van Frank is al geruild voor een Armani spijkerbroek van Albert. Rond een uur of 11 ’s avonds ga ik twee uur slapen.

Dinsdag

Daar was-ie dan: de eerste grave yard shift, van twee ’s nachts tot zes in de ochtend, de zwaarste uurtjes. Zanger Rinus kwam langs. Tussendoor fijne acts van Tante Es, Jörgen Raymann is vannacht de slaapgast.

En verder reportages van Eric Corton. De luisteraar moet de stille ramp met oorlogsmoeders op zijn netvlies krijgen, voelen tot op zijn botten, beleven tot in zijn poriën. Een moeder vertelt over de moord op haar broer, in haar huis, dat ze een kind kwijt was en weer terug vond. Kippenvel.

Van zeven tot half twaalf geslapen. En dan de gordijnen open. We hebben de luxe hier uit te kijken op een sushi bar, een lunchroom, een McDonalds en een pannenkoekenrestaurant. Daar zit je dan met je fruitsapjes. De eerste dag gaat nog, gisteren werd het al vervelender: bietensapjes en avocadodrankjes. Dat vult, vertellen de begeleiders er enthousiast bij, maar ik gruw ervan. Een wedstrijd om het weg te krijgen.

Woensdag

Als ik om een uur of één ’s middags aan mijn dagboek wil beginnen, hebben we een beller aan de deur: Marco Borsato. Hij is vandaag 45 geworden en veilt een schilderij van zichzelf, in combinatie met een lunch. Kassa! Ik had verwacht dat er dit jaar minder zou binnenkomen vanwege de crisis enzo, maar daar klopt niks van.

Vandaag is het dag drie, de beruchte dag. Je krijgt honger. Voor je gevoel zit je er al lang en dan moet je ook nog eens zo’n stuk. Maar de dag vloog om, ik kon de cola laten staan (die neem ik op de moeilijke momenten). Tijdens veiling-tv valt een pak meel over me heen. Na twee keer douchen vind ik nog steeds korreltjes terug. Zie op tegen de grave yard shift, maar met slaapgast Britt Dekker spring ik de nacht door. ’s Nachts is het buiten een drukke outdoor kroeg. Guus Meeuwis is mijn held. Hij zat te kijken en sms’te vanuit zijn bed. De actie is één groot hoogtepunt.

Donderdag, 22 december

Om zeven uur ’s ochtends rol ik mijn stapelbed in. En toen kwam een rugbyteam Gerard wekken met een yell. De oordoppen lieten me in de steek. In slaap komen is sowieso retemoeilijk: de adrenaline zit nog in je lijf, om je heen gonst het van de opwinding. En als jij gaat slapen, wordt een ander weer wakker gemaakt. Ik slaap wel weer in als ze weg zijn.