'Zij draagt een zware boezem'

In de muziekwereld ging het vroeger (en misschien nog steeds wel) om de Christmas Number One, het plaatje dat aan de vooravond van Kerst de gedachten achter dat feest (vrede/vreten, doorhalen wat niet gewenst wordt) het best aan de man bracht. In de nieuwe Top 40 is dat ‘Ik neem je mee’ van Gers Pardoel; in de Bestseller 60 hebben we dit jaar een Christmas Number Six. Nummer 1 tot 5 zijn normaal (Noort, Jobs, Buwalda, Van ’t Hek, Fokke, Sukke), maar dan staat daar ineens op nummer zes: De vliegenvanger van een zekere Ravelli, de hele stad hangt vol posters over het boek – geheel in lijn met de Italiaanse boekenmode.

En de omschrijving van de CPNB maakt duidelijk dat we te maken hebben met een out of the box-invulling van de Kerstgedachte: ‘Houd God voor ogen en je gulp gesloten’, luidt het kleverige openingscitaat van een tekst die verder rept van een seminarie, biseksualiteit, een leven vol passie en bedrog, alsmede de Tweede Wereldoorlog.

De site vliegenvanger.nl biedt beelden van rennende mannen in pijen, opvlammende hakenkruisen en een aanklikbaar ‘verloren hoofdstuk’, bedoeld om de lezer alvast op te warmen voor het echte boek. Het fragment begint aldus: ‘De behandelend psychiater steekt haar handen in de zakken van de doktersjas en maakt een paar passen door de kamer. Ze heeft kort grijs haar, draagt een zware boezem, een bruine broek en stevige schoenen.’ Kerst of niet, dit zijn zinnen om je hoofd van in het achterste van een kalkoen te verstoppen.

Na de seks, de priesters en de nazi’s komt in het fragment ook nog Prins Bernhard voorbij; die Ravelli lijkt een erg Hollandse Italiaan te zijn. Dat klopt: De vliegenvanger blijkt volgens een nrc.next uit oktober het werk van televisiepersoonlijkheid Rik Felderhof. Ik zou bijna op het boek inzetten in de race om het slechtste boek ooit geschreven door een bekende Nederlander ooit.

Bijna, omdat ik er niet over pieker om het te gaan lezen, gegrepen als ik ben door een verhaal uit het tijdschrift Mijn geheim: ‘ik herinner me een schitterende herfstdag, een blauwe lucht, gouden en oranje bladeren op de grond. Ik weet niet hoe lang ik al gewandeld had, genietend van de koude lucht, die diep in mijn longen tintelde.’ Een originele Tonnus Oosterhoff inderdaad, uit de tijd waarin pulp nog door echte schrijvers werd gemaakt – en waarin pulpmakers niet schreven.

    • Arjen Fortuin