Jullie verdienen dit kerstpakket niet

Elk jaar rond deze tijd moet ik het weer aanzien. Mensen in de tram, metro of bus. Een dikke winterjas aan, fleece handschoenen in de zakken gepropt. Op weg naar huis. Misschien sms’en ze of staren ze uit het raam. Maar één arm ligt beschermend om iets naast hen, iets donkerbruins en vierkants, zo groot

Elk jaar rond deze tijd moet ik het weer aanzien. Mensen in de tram, metro of bus. Een dikke winterjas aan, fleece handschoenen in de zakken gepropt. Op weg naar huis. Misschien sms’en ze of staren ze uit het raam. Maar één arm ligt beschermend om iets naast hen, iets donkerbruins en vierkants, zo groot dat het een eigen plastic kuipstoeltje verdient: hun net gekregen kerstpakket.

Het is de weeklacht van elke zelfmedelijdende zzp’er: het gemis van een kerstpakket. Natuurlijk: wij kunnen om half twaalf ontbijten met een broodje makreel terwijl we enkel skisokken dragen en ondertussen mangaporno bekijken op internet. Toch lijken deze voordelen compleet in het niet te vallen als eenmaal de decembermaand is aangebroken. Terwijl de wereld in de ban raakt van klingelende klokjes en dwarrelende vlokjes, denk ik aan kerstpakketten. Opeens lijkt er geen groter geluk te bestaan dan ‘bladerdeegkuipjes om ragout in te gieten’ en ‘sneeuwtulband met vruchtjes’.

Uiteraard komt de gedachte aan ragout en/of chemische groene vruchtjes de overige elf maanden niet eens in me op, laat staan dat het klinkt als iets begerenswaardigs. Tijdens de feestdagen is de afwezigheid van ingeblikte jeneverbessen echter het bewijs van het liefdeloze en eenzame werkleven van een zelfstandige. Een kerstpakket voor mezelf samenstellen zou dan ook vergelijkbaar zijn met jezelf op eenzame momenten een e-card met zingende rendieren sturen: de aantrekkingskracht van het kerstpakket is juist dat iemand ánders een verrassingsdoos vol compleet overbodige spullen erin voor je heeft bedacht.

Het ergste is nog wel dat alle gelukkige mensen, mensen die zomaar kerstpakketten krijgen zonder er ook maar iets voor te hoeven doen behalve ‘er zijn rond Kerst’, het nóóit waarderen. Altijd moet ik dingen aanhoren als: ‘Ugh, mijn kerstpakket had dit jaar ‘Italiaans’ als thema, lekker origineel hoor! En er zat wéér een roestvrijstalen spaghettitang bij, alsof ik dat nodig heb’, of ‘Jezus, dat ding was zoooo zwaar, ik kreeg hem echt bijna niet onder mijn snelbinders, willen ze me dood hebben ofzo?’ Ondankbare schepsels! Jullie verdienen de pracht van het pakket niet!

Wel komen er steeds meer georganiseerde clubjes van zzp’ers die elkaar dan maar een kerstpakket geven. Dit lijkt me wel wat, al riep een van de clubjes op om vooral het kerstpakket te vullen met ‘eigen diensten’. Een kerstpakket gevuld met ‘twee uur reorganisatie consultancy’ – ik weet nog niet of dat mijn verlangen echt bevredigd.

Dit jaar heb ik echter voor het eerst geluk gehad: een van de kerstpakketonverschilligen heeft mij haar pakket gegeven. Koortsachtig pakte ik het pakket uit: prosecco, een kookboek, een dvd. Maar het meest verguld was ik met de drie aardewerken miniatuur soufflébakjes: die ga ik echt nooit gebruiken! Zo onhandig! Dat kan alleen maar uit een kerstpakket komen!

    • Renske de Greef