Beckham is een koopje

I n de Franse politiek werd er al schande van gesproken, maar daar liggen voetbalmiljonairs helemaal niet wakker van. Zo ze al een krant lezen dan alleen de sportpagina’s. Een tijd geleden hoorde ik een Belgische voetbalinternational zeggen dat Kairo de hoofdstad van Libië is. En het was geen verspreking.

David Beckham gaat dus na de winterstop voor Paris Saint Germain spelen. Het contract is nog niet getekend, maar zijn echtgenote Victoria heeft al het oog laten vallen op een herenhuis aan de prestigieuze Avenue Montaigne. Waarom ook niet: de 36-jarige middenvelder strijkt bij PSG een maandsalaris van 800.000 euro op. Peanuts voor de Qatarese eigenaars van de club die afgelopen zomer al 85 miljoen euro investeerden in nieuwe spelers.

Wat mij altijd heeft verbaasd is dat voetballers en coaches weinig schaamte hebben voor hun miljoenensalaris. Ze worden er niet eens duizelig van. Ik zou niet graag door Parijs lopen met het plaatje 800.000 op de rug. Hoe kan je dan de vuilnisman nog in de ogen kijken? Of de postbode?

Ook zo gek: er wordt niet eens een maatschappelijk debat gevoerd over het waanzinnige geldverkeer in de voetbalwereld. Ook niet in Nederland. Als Ajax morgen een goudhaantje binnenhaalt voor een miljoen of twintig hoor je niemand. Weerzin voor graaiers houdt op in beurskringen.

Is David Beckham nog wel een voetballer, of is hij een sandwichman? Zijn prestaties bij LA Galaxy waren niet denderend. Sportief is hij al een tijdje over zijn hoogtepunt heen. Eigenlijk is Becks na zijn jaren bij Manchester United niet meer tot grote artistieke hoogte geklommen. Niet bij Real Madrid, niet bij AC Milan. Als international is hij ook afgedankt.

Het zal niet de uitgebluste middenvelder zijn die PSG straks aan de lang verhoopte kampioenstitel helpt. Maar misschien betaalt de club niet de voetballer, maar het merk Beckham. Als reclamedrager is hij een onvergelijkbaar fenomeen. Frisdrankbedrijven, elektronicareuzen en lingeriefabrikanten sluizen jaarlijks miljoenen naar zijn bankrekening. Zelfs voor parfumerie en zonnebrillen is hij te koop. Zijn jaarsalaris als voetballer is een kruimel in het woud van zijn reclame-inkomsten. En natuurlijk rekent PSG ook op het merchandisingeffect van Beckham. De Franse pers heeft uitgerekend dat zijn percentage op de inkomsten van verkochte shirtjes met zijn naam erop kan oplopen tot 17 miljoen euro extra.

Voetbal volkssport?

Aan de supporters van de Duitse volksclub Schalke 04 is gevraagd een bijdrage te willen leveren voor de verlenging van het contract van de Spaanse spits Raúl. Ze zullen zich niet laten smeken, de fans. Dan maar geen kerstcadeau voor de vrouw. Alleen voetballers hebben nog een heiligenstatus.

In Spanje is de jeugdwerkloosheid opgelopen tot 50 procent. Maar niemand zeurt over de salarissen van Lionel Messi (10 miljoen euro) of van Cristiano Ronaldo (13 miljoen). In de Spaanse competitie zijn arbeid en kapitaal in elkaar verweven. De tegenstelling is opgeheven.

Zou er niet een rijke sjeik zijn die Ajax wil opkopen? Zijn we van het pseudodemocratische gedonder af. Ik heb altijd gehoord dat Johan Cruijff nogal gevoelig is voor geld. Misschien wil hij na een gouden handdruk wel wegblijven uit de Amsterdam Arena. En een sjeik maakt het niet uit of er zo nu en dan in een leeg stadion wordt gevoetbald. Gemankeerde recettes past hij met de glimlach bij.

Maar wat dan met de historie van Ajax? Ach, die is allang opgeheven. Wat zou nog historisch zijn aan een eeuwigheid van moddergevechten? Aan een club die haar eigen hooligans niet de baas kan?