Zou je even je schoenen willen uitdoen?

Terwijl ik aanbel, haal ik uit mijn tas mijn cadeau: een fles supermarktwijn met een etiket dat voor mijn gevoel vaag genoeg is om misschien wel aangezien te worden voor een exclusieve biologische wijn, ooit gekregen van een excentrieke shagrokende boer uit de Dordogne. Dan gaat de deur open en nodigt de gastheer, een vriend

Terwijl ik aanbel, haal ik uit mijn tas mijn cadeau: een fles supermarktwijn met een etiket dat voor mijn gevoel vaag genoeg is om misschien wel aangezien te worden voor een exclusieve biologische wijn, ooit gekregen van een excentrieke shagrokende boer uit de Dordogne.

Dan gaat de deur open en nodigt de gastheer, een vriend van me, me uit binnen te komen. Het is de eerste keer dat ik bij hem en zijn vriendin ga eten en terwijl we lichtelijk ongemakkelijk elkaar gedag zeggen, hang ik mijn jas op in de chique hal van hun prachtige huis. Net als ik hem wil volgen naar de woonkamer, zegt hij: „Zou je wel even je schoenen willen uitdoen? Het parket, weet je wel.”

Een moment kijk ik hem lachend aan – totdat ik zie dat hij het meent. Hierop gaat mijn blik onthutst naar beneden: langs mijn groene cocktailjurkje via mijn zwarte panty naar mijn hooggehakte zwarte suède enkellaarsjes, die ik thuis zorgvuldig heb uitgezocht bij dit jurkje: er zitten zeker vijftien kostbare minuten van mijn leven in de afweging om deze specifieke schoenen aan te trekken. Daarbij: ik weet precies wat er zich onder die laarsjes bevindt. Links een kort sokje met rood-witte streepjes. En rechts een slobberige vaalgewassen zwarte sok met een klein gaatje bij de teen.

Omdat de vriend nog steeds geen spier vertrekt, reik ik uiteindelijk traag naar beneden en trek mijn laarsjes uit. Op twee verschillende sokken volg ik hem naar de huiskamer.

Tijdens het eten blijf ik in gedachten bezig met het intense onrecht dat me net is aangedaan. En ik besluit: vragen of iemand zijn schoenen uitdoet is wat mij betreft absoluut taboe.

Denk erover na: de parketvloer? Het idee van een vloer lijkt me toch dat erop gelopen gaat worden – ik zou hem bijvoorbeeld daarop uitzoeken.

Waarom zou je een vloer willen die zo duur en zacht is dat er slechts een omzichtig pantoffelleven op mogelijk is – dat je ook nog moet opdringen aan je gasten? Iemand zomaar vragen om zijn schoenen uit te doen voelt namelijk als een ontmanteling. Sokken verraden meer dan je zou willen. Uiteraard op het gebied van je persoonlijke sokkenbeleid: alleen bij jezelf bekende Looney Tunes-print, felle kleur, of, zoals in mijn geval, huishoudelijke chaos, komt plots in het zicht.

Maar kousevoeten zorgen ook meteen voor een soort ongevaarlijke onschuld. Toen ik binnenkwam, was ik af: een meisje in een groene jurk op hoge hakken dat netjes de klontjes van haar mascarawimpers had geveegd en een paar keer door een wolk parfum was gelopen. Daarna was ik ongewild een soort Pippi Langkous geworden.

Als de vriend ooit bij mij komt eten, verplicht ik hem bij binnenkomst een stel pluizige konijnenoren op te doen. Dat is nou eenmaal een van mijn vaste huisregels – niets aan te doen.