Prousttegeltjes

Zelden ben ik het eens geweest met volksrijmelaar wijlen Driek van Wissen, behalve toen hij op tv eens pleitte om het Groninger Museum tegen de vlakte te gooien. Die vrolijke knutseldoos van postmodernist Alessandro Mendini kreeg onlangs een nieuwe snoepkleurige designlounge, plus futuristisch infocenter, en Mendini ontwierp een nieuwe oogpijnigende exterieurtegel, gebaseerd op een motiefje uit een fauteuil van Marcel Proust.

Nu blijkt dat het museum zich al die pracht niet kon veroorloven. Vier miljoen euro schuld. Opgebouwd vanaf 1999. Twaalf jaar lang kwam niemand op het idee om eens een balansje uit te printen.

Mysterieus genoeg overkomt het alle bouwprojecten van enige omvang. Ze duren langer, kosten meer dan beraamd, genereren een periode met geruchten en gesteggel in gemeenteraden en vervolgens stuurt de tv maar eens een verkennend busje met schotelzendmast. Daarna komt vaak de etterende pus uit de voegen van de Prousttableautjes spuiten: miljoenentekorten nóg veel erger.

Drents Museum, Noord-Zuidlijn, Rijksmuseum, HSL, Stedelijk Museum: blijkbaar kun je voor zulke projecten niet gewoon een begroting plus tijdpad opstellen. Als ik een paar maanden mijn rekeningen niet betaal, kom ik zonder water en gas te zitten. Hoe doen die grote jongens dat? Ik heb wel een vermoeden: door de financiering zo complex en ondoorzichtig te maken dat zelfs de toezichthouders de jaarverslagen niet meer lezen.

Zelden ben ik het eens geweest met volksronselaar PVV, behalve toen die in Almere deze week een geheime brief openbaar maakte: een externe projectleider voor duurzaamheid ontving € 71.392 ex btw, voor twee werkdagen in de week.

Dat is zoiets als de gouden toiletpotten van het dure UWV-gebouw. Of Mendini’s Prousttegeltjes. Dat Proust z’n gat erop liet zakken wil niet automatisch zeggen dat heel Groningen het voortdurend moet zien.

In hun enthousiasme om prestigieuze monumenten op te richten vergeten bestuurders vaak een basale stelregel. Nooit meer uitgeven dan er binnenkomt. Misschien moet die maar eens op een tegeltje.

Christiaan Weijts

    • Christiaan Weijts