Portret van een kleine pianist met groot libido

Michel Petrucciani. Regie: Michael Radford. ***

Door een zeldzame erfelijke aandoening had de Franse jazzpianist Michel Petrucciani (1962-1999) een lengte van 1 meter en 2 centimeter en zeer broze botten. Vrienden en kennissen moesten hem als een baby ronddragen. Iemand vertelt glimlachend dat hij het liefst door rondborstige vrouwen werd vervoerd. Maar als je hem op een pianokruk zette, speelde hij de sterren van de hemel.

De aan Petrucciani gewijde documentaire zit vol anekdotes die worden opgedist door muzikanten met wie hij speelde, ex-vrouwen en familieleden. Het gaat meer over zijn wervelende leven dan zijn muziek. Spelen zien we hem op het archiefmateriaal waarmee de Britse regisseur Michael Radford (Il postino) zijn film lardeert: daar vertelt Petrucciani met heliumstemmetje wilde verhalen – volgens velen was hij een fabulant. Zijn handicap weerhield hem er niet van met volle teugen van het leven te genieten. Vier door de kleine pianist met het grote libido verlaten vrouwen lijken daar in deze film niet al te bitter over. Pas na een uur horen we een paar muzikanten vertellen waarom Petrucciani zo’n bijzondere jazzpianist was, met een volstrekt eigen geluid. Hij had een eigen „touch, feeling, dynamic and energy”. Met zijn breekbare, maar ook lichte botten vloog hij in een adembenemend tempo over de toetsen.

Radfords documentaire is door de aandacht voor Petrucciani’s privéleven wat uit balans; kwalijker is dat hij in beeld niet duidelijk maakt wie hij interviewt: de namen staan pas op de aftiteling.

André Waardenburg

    • André Waardenburg