Intens en relativerend

scene uit de film En waar de sterre bleef stille staan (2010) FOTO: Eye Entertainment

En waar de sterre bleef stille staan. Regie: Gust Van den Berghe.****

Het was nogal een huzarenstukje. De Brusselse filmacademiestudent Gust van den Berghe (1985) wilde voor zijn eindexamenfilm het kerstverhaal En waar de sterre bleef stille staan (1924) van Felix Timmermans bewerken. Met acteurs van Theater Stap in de hoofdrollen van de Vlaamse zwervers/drie koningen die denken getuige te zijn van de geboorte van een Christuskind. Dat professionele Turnhoutse theatergezelschap bestaat uit mensen met een mentale beperking. De hoofdrolspelers hebben, zoals Van den Berghe het omschrijft, een prachtige mix van aards naturel en engelachtigheid. Het is simpel en archetypisch. Soms boertig, maar ook intens en relativerend. Toch kostte het Van den Berghe moeite om zijn docenten te overtuigen. De wraak was zoet toen hij vorig jaar in Cannes werd uitgenodigd, waar hij dit jaar met Blue Bird terugkeerde.

Het grotendeels in grofkorrelig zwart-wit gedraaide En waar de sterre bleef stille staan is een indrukwekkende film. Groots gefotografeerd, ontroerend gespeeld en meestal ook heel absurdistisch en geestig. Filmische verwantschappen zijn te ontdekken met de ‘cinema brut’ van Pasolini tot de Catalaanse filmmaker Albert Serra, die ook een herinterpretatie van het Driekoningenverhaal maakte.

Dana Linssen