Groen toevluchtsoord

Het moet de Taiwanese variant van de Eiffeltoren worden; de 21ste-eeuwse oase door het Japanse architectenbureau Sou Fujimoto architects. Afgelopen maand won dit ontwerp de Taiwan Tower International Competition. Een prijs die werd uitgeschreven door het stadsbestuur van Taiwans derde stad, Táijhong.

Táijhong heeft in het centrum zo’n 254 hectare aan grond braak liggen, in verband met de recente ontmanteling van een complete luchtmachtbasis. Een strip van 68 hectare onder de naam Taichung Gateway Park is gereserveerd voor een grootschalig eco-park. De toren maakt hier deel vanuit.

Het bouwwerk is gemodelleerd naar de Taiwanese banyan boom. De banyanboom is een heilige boom voor boeddhisten. Gautama Boeddha, de stichter van het boeddhisme, bereikte er ‘bodhi’ (verlichting, ontwaking) onder.

De groene toplaag verbeeldt een goddelijk eiland of ‘Formosa’ – een metafoor voor Taiwan zelf – die rust op de ‘takken’ van de boom. De eigenlijke wirwar van stalen balken zorgt binnen de 21ste-eeuwse oase voor een aparte lichtval, die inderdaad wel wat wegheeft van de lichtval door een echt bladerdak.

De Taiwanees krijgt er een gemeenschappelijke dakterrastuin bij van circa 8.900 vierkante meter op 300 meter hoogte. Ontwikkelaars spreken van een groen toevluchtsoord tussen inheemse pistache- en eikenbomen, die dient als uitkijkpost en oriëntatiepunt. En dat is nog niet eens alles.

Gelegen in een ecopark, is de toren zelf ook heel ‘eco’. Hij oogst regenwater, heeft zonnepanelen, windturbines, fotovoltaïsche cellen die zonlicht in elektriciteit omzetten, warmtepompen en geavanceerde ventilatiesystemen, om zijn eigen CO2-uitstoot te halveren.

Daarnaast is de constructie één grote, continue lichtshow. Talloze ledlampjes reageren op veranderingen in het weer en de overgang tussen dag en nacht. De toren imiteert ’s nachts verschijnselen van noorderlicht tot sterrenhemel, en zendt bij dag een mystieke veelkleurige gloed uit.

Maar valt deze onwaarschijnlijk ogende constructie wel re realiseren? Volgens Jacques Berenbak, emeritus professor structural design aan de TU Delft, is tegenwoordig veel mogelijk. „Wat je hier ziet is een vereenvoudigd model. Later komen de aanpassingen zoals liften, dwarskoppelingen, extra vloeren en nog veel meer toeters en bellen. Het eindproduct zal minder transparant zijn.”

Begin 2017 hoopt Táijhong zijn 21ste-eeuwe oase in gebruik te kunnen nemen.

Tamar Stelling