Southern belles en hun derde generatie vrijgemaakte slaven

The Help. Regie: Tate Taylor. Met: Emma Stone, Viola Davis, Octavia Spencer. Vanaf 29 december in de bioscoop. ***

Skeeter (de erg schattige Emma Stone), dochter uit een gegoede familie in Mississippi, heeft literaire ambities. Het is 1962 en het blanke Zuiden van de VS is enerzijds volledig gesegregeerd, en anderzijds volledig afhankelijk van het zwarte huispersoneel dat het honds behandelt.

Skeeter haalt hulp in de huishouding Aibileen (de erg waardige Viola Davis) en haar collega’s over om anonieme informanten te zijn voor een boek over hun ervaringen. Dat boek wordt herkend als sleutelroman. Grote heibel dus. En nieuw onrecht. En een ontroostbare blonde kleuter wier nanny, de enige die lief voor haar was, op staande voet wordt ontslagen.

Op The Help kwam veel kritiek. Niet op zijn gladde clichéstijl, zijn kleverige muziek of zijn onwrikbaar mythologische verbeelding van het leven van de southern belles en hun derde generatie vrijgemaakte slaven. De film wil de achtergrond van racisme verbeelden, maar zou zelf racistisch zijn, omdat hij het gezichtspunt van een blanke schrijfster kiest, niet van een zwarte hulp. Zo’n bezwaar is vooral ritueel.

Dat de hoofdpersoon van The Help blank is, bezorgt de weifelende houding van de zwarte dienstbodes diepgang. Hetzelfde geldt voor de naïeve verbazing waarmee Skeeter, na haar studie in New York, herintreedt in het negatieve Wonderland waar haar oude schoolvriendinnen de rol van de boze hartenkoningin blijken te spelen. Haar ontzetting is veelzeggend: alles wat haar afgrijzen inboezemt wist ze al, dit is immers haar wereld. Alleen, ze vroeg er nooit naar. Nu dus wel.

Joyce Roodnat