Terwijde

„Die shmetta woonden daar”, zegt de Marokkaanse man en wijst naar een vinexwijk verderop. Shmetta – Marokkaans voor lafaards. Hij bedoelt er de twee broertjes mee die in Terwijde, Utrecht, buurtbewoners (een homostel en een Marokkaans gezin) met geweld en intimidatie de wijk hadden uitgejaagd. Hij geeft mij tot twee keer toe de exacte richtingaanwijzingen, alsof hij bang is dat ik de locatie niet zal vinden en er uiteindelijk geen stukje voor de krant over zal schrijven.

Dit weekend werd de terreur die een groepje Marokkaanse jongens in de wijk Terwijde uitoefende in al zijn omvang duidelijk. Naast het wegpesten van buren gingen ze zelfs zover om op de muur van een woning een doodsbedreiging aan een wijkagent te kalken. De twee broertjes,14 en 19 jaar oud, waren de meest ontspoorde jongens van het groepje. Om van ze verlost te raken werden ze met ouders en al uit hun woning gezet.

Op de hoek van de Heinrich Bertéstraat, waar zowel het weggepeste Marokkaanse gezin als de Marokkaanse broertjes woonden, ontmoet ik een Iraakse jongen (23). Hij is even uit huis geglipt om een jointje te roken.

„Ik vond het zielig voor de vader van die broers”, zegt hij. „Hij kon er niets aan doen dat zijn zonen zo gek waren. Hij heeft nog een handtekeningenactie gehouden om er voor te zorgen dat hij niet uit huis werd gezet. Maar het heeft niet geholpen.”

Terwijl hij paft vertelt hij over de plicht die moslims hebben om goede buren voor elkaar en anderen te zijn. De spanningen in de wijk wijt hij aan cultuurverschillen. „Je weet toch, wij buitenlanders zijn luidruchtig.” Hij wijst naar de overkant van de Bertéstraat waar dure koopwoningen staan. „Daar wonen Nederlanders, die komen hier voor hun rust. Dat botst met hoe wij zijn.”

Ook woonde er in de Bertéstraat een andere, alleenstaande Iraakse jongen wiens ouders zonder hem waren teruggekeerd naar Irak. Het was altijd zoete inval bij hem. Veel jongens uit de buurt kwamen er om te blowen en te drinken, met burengerucht als gevolg.

„Toen zijn ouders hiervan hoorden hebben ze het huis verkocht en hem meegenomen naar Irak”, zegt de jongen.

Nu is de rust in de buurt volgens hem teruggekeerd. De laatste keer dat hij ergens last van had was toen een opdringerige persfotografe kiekjes van hem en zijn broertje nam.

Voor de ramen van de woning waar het weggepeste Marokkaanse gezin woonde hangt papier, maar door een kier kan ik naar binnen kijken. Leeg, witte muren, kale vloer. Precies daarnaast is de woning waar het gezin van de ontspoorde broers woonde. Nu is het een thuis voor een andere familie. De vader van de broers had de ruime vinexwoning in een weekend leeggehaald. De jongste zoon zit in een jeugdinrichting, de oudste mag Terwijde niet meer in.

Het probleem is uit de wijk geplaatst, maar is het ook opgelost?