opinext@nrc.nl

‘Lekker doorrijden’ gaat levens kosten

Afgelopen week bezorgde CDA-kamerlid Sander de Rouwe de VVD een domper door de geplande verhoging van de maximumsnelheid naar 130 kilometer per uur te toetsen aan veiligheids- en milieueisen. Daar baalde VVD-kamerlid Charlie Aptroot openlijk van, na de geslaagde verkiezingsstunt-op-staatskosten. Op hoge toon beschuldigde hij het CDA van verraad aan het Regeerakkoord. Eerder had minister Schultz van Infrastructuur haar plannen voor versnelde invoering van hogere limieten geopenbaard. Die snelheidsverhoging zal tientallen mensenlevens en potentieel honderden miljoenen euro’s gaan kosten en is ronduit nadelig voor het milieu.

Met het plan rijdt Schultz een goed werkend limietenstelsel omver dat door gerespecteerde VVD-ministers van Verkeer, Milieu en Justitie was opgebouwd als compromis tussen tegenstrijdige belangen. De in Nederland gehanteerde limieten blijken uiterst kosteneffectieve instrumenten voor verkeersveiligheid, milieukwaliteit en energiebesparing. Sinds de invoering in 1988 is het aantal verkeersdoden sterk gedaald en hebben we enkele miljarden euro’s brandstof bespaard. Een kip met gouden eieren, zeker in crisistijd, maar dat negeert Schultz.

Nederland behoort tot de top-drie verkeersveiligste landen ter wereld, achter Zweden en Groot-Brittannië. Landen met hogere limieten scoren veel slechter. Zo zijn de Duitse Autobahnen, ondanks snelheidsbeperkingen in stedelijke gebieden, statistisch tweemaal zo onveilig als de Nederlandse. Alleen de factor snelheid kan dit verklaren: Duitse auto’s zijn gemiddeld zelfs veiliger dan Nederlandse. De ‘Autobahnkrieg’ telde dit jaar zware kettingbotsingen met vele doden, het aantal verkeersdoden in Duitsland stijgt met 7 procent.

Schultz motiveert de verhoging met: „De bestaande infrastructuur beter benutten, voldoen aan een maatschappelijke vraag, en aansluiten bij de beleving van de weggebruiker.” Voor haar is „lekker doorrijden” hoogste beleidsdoel geworden. Wordt de overheid dus toch een „geluksmachine”, premier Rutte, als het om de auto gaat? Ja, en het mag wat kosten: 132 miljoen voor maatregelen die de negatieve gevolgen moeten compenseren.

De beleving vanachter het stuur, de perceptie door de ogen en moraal van de weggebruiker, daar mag een minister van verkeersveiligheid zich nooit op beroepen. Autorijden is de ultieme mix van multitasken en zelfbeheersing. Boven 120 km per uur gaat dat velen niet goed af, leren de Autobahn-ongevallen.

Voor het recht zijn alle doden gelijk, maar in de politiek kunnen sommige doden – zelfs dieren – op meer empathie rekenen dan verkeersslachtoffers. Als een tbs’er iemand neersteekt regent het Kamervragen, maar vierwielige agressievelingen worden minimaal bestraft. VVD en PVV roepen nooit „keihard aanpakken” bij het soort wangedrag waar hun automobiele achterban in grossiert.

Martin Kroon

Voormalig Verkeer- en Milieudeskundige bij het ministerie van VROM en oud-projectleider bij de verhoging van de snelheidslimieten in 1988.

Brieven en opiniestukken kunt u opsturen naar opinext@nrc.nl