Jamie Woon klinkt als doorsnee jazz

Jamie Woon. Gehoord: Melkweg, Amsterdam. **

De Britse zanger Jamie Woon maakte dit jaar een voorspoedige entree in de muziekwereld met singles als Street en Night Air, waarop zijn smekende falset mooi was ingebed in pulserende elektronica. Maar in april verscheen zijn debuut-cd Mirrorwriting, en daarop wreekte zich de tweeslachtige aanpak.

Woon zwerft heen en weer tussen verschillende stijlen. Hij scoort met zijn vernieuwende combinatie van klankkleur en instrumentatie. De elektronische omlijsting heeft een gedempte onderwaterklank, en de ritmes zijn onnadrukkelijk, alsof ze van veraf werden opgenomen. Maar in zijn melodieën – zoals TMRW – zweemt Woon nog al eens naar licht verteerbaar r&b-gecroon. Live gaf hij, afgelopen zaterdag in de Melkweg, een minder fortuinlijke draai aan het repertoire door de nummers uit te voeren met drums en gitaar. Er speelde een tamelijk gemiddeld, jazz-geschoolde band, in plaats van een experimenteel gezelschap.

In het zacht afgestelde zaalgeluid smolt Woons stem samen met de instrumentaties. Op de beste momenten had die stem een suggestie van soul, van bijvoorbeeld Stevie Wonder, op een moderne, minimalistische manier. Dat maakt Gravity en Street tot hoogtepunten in Woons oeuvre. Maar Woon deed zijn eigen werk tekort.

    • Hester Carvalho