Daten na Deetman

Wat doen drie conservatief-katholieke meisjes die voor een kerkdienst nog even bij de wc staan te wachten? Zij checken hun iPhones en laten met hun andere hand laconiek een busje deodorant rondgaan, dat ze beurtelings even in hun bloesjes duwen. Ze zien er feestelijk uit. Stevig in de mascara, rokjes.

Zo ziet daten na Deetman er uit, op zondagochtend, bij een bijeenkomst voor jongeren van het aartsbisdom Utrecht. Na de mis in de Titus Brandsmakerk in Deventer zijn er broodjes. Daarna gaat iedereen gezellig schaatsen. Volgt chocolademelk met slagroom en een lekkere snack in het parochiehuis, met ruimte voor ontmoeting, nog meer gezelligheid, verdieping en gebed. Wie wil, kan het sacrament van boete en verzoening ontvangen, zoals de biecht weer heet. Door mijn schuld, door mijn schuld, door mijn grote schuld.

Het mieterse jeugdprogramma trekt uit het aartsbisdom ter grootte van ruim een kwart van Nederland zo’n vijftig jongeren, in een kerkgebouwtje dat een noodgebouwtje van de plaatselijke kleuterschool lijkt. Ik had ze willen vragen hoe moeilijk het is nu nog bij de katholieke kerk te willen horen. Maar toen ik het aartsbisdom liet weten dat de titel van het evenement, balancing on ice, me in het licht van het rapport-Deetman aansprak, toen wilde jongerenwerker Hao Tran dat ik wegbleef. Ik ging toch naar de mis, maar beloof de jeugd daarna niet af te schrikken. Ze zijn al met zo weinig. En ze praten zo onbedorven over jongerenreizen naar Lourdes.

Ik kom uit een progressief-katholiek gezin. Zelf was ik niet bij machte in God te geloven en dat vond iedereen prima. Thuis werden bisschoppen verdeeld in goeien en slechten. Bij de goeien mocht bijvoorbeeld een vrouw de hostie uitdelen. Ik weet nog dat bisschop Bär van Rotterdam deugde. Lezen dat zelfs Bär pedofiele priesters beschermde, is dus tamelijk schokkend.

Aan de muur van de kerk hangt nog altijd hetzelfde soort knutselstukjes als vroeger, zoals de gedachtenbloem met totaal vrijblijvende overpeinzingen:

‘Horen, praten, doen.’

Pastor Anton ten Klooster (28) is vanuit Vorden gecharterd om te preken. Zijn onderwerp zou op een thema-avond van de VPRO niet misstaan. Eerst de bekentenis dat hij journalist had willen worden en droomde van The Wall Street Journal. Dan hoe God daar tussenkwam. Vervolgens blijkt God hét middel tegen keuzestress.

Hij was zelf van huis uit protestant, vertelt Ten Klooster na afloop. Een reis naar Rome veranderde dat. Ik vraag hoe zijn protestantse familie nu op het misbruik reageert.

„Ze weten dat ik het niet gedaan heb.”

Dat bedoelde ik eigenlijk niet.

Er zijn, zeg ik, maar weinig jongeren over. Haken die nu ook door het misbruik af?

De jongeren nog niet, zegt Anton ten Klooster. Maar van oudere mensen krijgt hij hartverscheurende brieven. Die schrijven nu: ik vertrek.

    • Margriet Oostveen