Loopfietsen

Een crosstrainer op wielen, dat is de Streetstrider. Wim Köhler rijdt er mee op de Posbank.

Maandagmorgen, op de Posbank. Honderd meter boven de zee-spiegel. Strakblauwe lucht. Uitzicht op de Achterhoek. Fietsend naar boven was de hei nog witberijpt. Boven staan drie Streetstriders te fonkelen in het zonlicht. Naast het standbeeld van koningin Beatrix op haar omafiets.

De tongbrekende Streetstriders zijn crosstrainers op wielen. Crosstrainers zijn stilstaande apparaten in sportscholen waarbij je – staand – met je voeten een soort treeplanken naar beneden trapt, en met je armen aan hefbomen trekt en duwt. Het is behoorlijk inspannend. De beweging lijkt op langlaufen. De treeplanken en armhefbomen van de Streetstrider zijn gekoppeld aan een kettingblad dat, net als bij een fiets, een achterwiel aandrijft. De Streetstrider is de crosstrainer voor buiten.

Fotograaf Peter de Krom laat de zijne voorlopig staan. Importeur Mathilde Weening zet er één terug in haar vrachtbus. Die is tevens de tijdelijke stalling voor mijn fiets.

Daar gaan we. Althans dat denk ik. Op gang komen blijkt een probleem voor de beginneling. Aan welke stang moet ik trekken, aan welke duwen om op gang te komen? Het duwtje in de rug van Weening doet wonderen.

Nu de bochten nog. De Streetstrider heeft drie wielen, maar geen stuur. Sturen doe je door in de bocht te gaan hangen. Gewicht naar links is bocht naar links.

Het went snel, het bochtenwerk voelt heerlijk en al snel draaien we rondjes op de driesprong voor het restaurant op de Posbank. Bosarbeiders hangen nieuwsgierig uit hun raampje als ze hun hoge tractoren langs sturen. Wandelaars die hun auto boven willen parkeren, stoppen verbaasd. Het duurt maar even voordat de eersten ons aanspreken. „Wat is dit?”

Mathilde Weening heeft er geplastificeerde visitekaartjes voor op zak. „Ik train hier altijd. Twee of drie keer in de week. En vrijwel altijd zijn er mensen die vragen waar ik nou toch op rijd. Nou ja, je merkt, het is best inspannend. Dus dan deelde ik van die warmvochtige papieren visitekaartjes uit. Dat heb ik snel veranderd.”

Fysioloog

De Streetstrider is een ontwerp van de Amerikaan David Kraus, een fysioloog die aan de universiteit van Alabama werkte. Zijn verhaal is dat hij in de sportschool regelmatig op de crosstrainer was te vinden. Waar, bij mooi weer, een buurman dan vaak opmerkte: „Wat zou het lekker zijn als we dit buiten konden doen.”

In 2005 was het eerste prototype af. In 2009 was het bedrijf een feit. „Vorig jaar zagen we er bij toeval een”, vertelt Mathilde Weening als we na een kilometer striden even stoppen en besluiten om níet de hele afdaling vanaf de Zijpenberg de IJsselvallei in te doen („hoewel je hier heerlijk door die bochten naar beneden kunt carven.”). Je moet per slot van rekening ook weer omhoog. Ze was met haar gezin op vakantie in de VS en zag een moeder en dochter op een grote en een kleine Streetstrider. „Terug in Nederland probeerde ik de kleine te bestellen voor onze kinderen. Maar dat was nog een prototype. Hij was nog niet klaar.” Nu wel.

Na rijp beraad besloten zij en haar man twee grote Streetstriders te kopen. „Kijk, je koopt toch eigenlijk van een plaatje. Ik had wel eens een fitnessapparaat van de tv-reclame gekocht. Dat beviel niet.”

De Streetstrider heeft een degelijk gelast aluminium frame, zonder de plastic verbindingsstukken van die goedkope fitnessapparaten. De blankmetalen stangen die de voorwielen sturen hebben ontroerend mooie kogelscharnieren aan beide uiteinden. Ik zie fietsonderdelen van uitstekende kwaliteit voor de aandrijving, rem en de acht versnellingen.

Weening werd importeur voor Europa. Ze werkt ook als kindertherapeut met kinderen met overgewicht. Een deel van de opbrengst van de Streetstriders gaat naar een fonds dat de hulp bij leefstijlverandering betaalt van arme gezinnen met te dikke kinderen.

Het koers houden lukt snel. En het wat ongemakkelijke gevoel, de eerste keren dat een auto me tegemoet komt, verdwijnt snel. Blijft over de flinke inspanning die nodig is om – ik schat – een snelheid van rond de 20 kilometer per uur te bereiken. Het is geen apparaat – zoals een fiets – waarmee je in drie uur best 75 kilometer verderop kunt zijn. „Een trainingsrondje van 20 kilometer, hier naar boven en dan hierachter langs de hei, dan heb ik mijn workout echt wel gehad”, zegt Weening.

Als intensief trainingsapparaat is de Streetstrider fantastisch, vinden ook onderzoekers die voor de American Council on Exercise, de beroepsvereniging van Amerikaanse fitnesstrainers, met 15 mensen een vergelijkende test uitvoerden tussen een stilstaande sportschoolcrosstrainer en een Streetstrider. De mannen verbrandden gemiddeld 850 kilocalorieën per uur. De vrouwen 550. Hartslag, zuurstofverbruik en verbrande calorieën, het is allemaal ruim tien procent hoger en meer dan wat de proefpersonen op een stilstaande crosstrainer bereikten.

Maar zelfs als je op de Streetstrider in dezelfde tijd wat minder calorieën zou verbruiken, wint hij natuurlijk nog steeds van de crosstrainer in de sportschool. Tenminste, voor wie liever buiten traint.

Kindermodel kost 649 euro. Grote modellen variëren van 1.199 tot 1.799 euro (acht versnellingen) streetstrider.nl

    • Wim Köhler