Help, ik wil kaakchirurg worden

Om kaakchirurg te worden, moet een tandarts ook nog vier jaar medicijnen doen.

Deze route is helaas onbetaalbaar, rekent Joris Veldkamp voor.

Sensecam FOTO: Microsoft Research

Sinds september 2011 krijgen universiteiten geen subsidie meer voor studenten die een tweede studie volgen. Het gevolg hiervan is dat universiteiten de collegegelden voor deze ambitieuze groep studenten drastisch hebben verhoogd. Ik ben een van die ambitieuze jonge mensen die met de handen in het haar zit.

In het voorjaar van 2012 mag ik mijzelf tandarts noemen en kan dan aan het werk. Helaas – dat denk ik oprecht weleens – vind ik dat niet genoeg. Ik wil mijzelf specialiseren tot kaakchirurg. De opleiding tot kaakchirurg duurt vier jaar. Toelatingseis voor deze specialisatie is een afgeronde opleiding tandheelkunde én geneeskunde.

Waar regels worden gemaakt, zijn uitzonderingen. Betreffende het betalen van collegegeld bij een tweede studie heeft men bijvoorbeeld het volgende vastgesteld: „Voor studenten die aan een tweede bachelor- of masteropleiding beginnen in het domein Onderwijs of Gezondheid geldt het wettelijk collegegeldtarief indien het de eerste maal is dat men zich inschrijft voor een opleiding binnen dat domein” (bron: www.uva.nl). Kortom, wanneer je eerst rechten hebt gestudeerd en daarna geneeskunde wil doen, mag je voor de normale prijs studeren. Ik heb echter al een studie gevolgd in het gezondheidsdomein en kom niet in aanmerking voor deze uitzondering.

Het instellingstarief aan de Universiteit van Amsterdam (UvA) is voor een geneeskundestudie momenteel 20.000 euro per jaar. Dit geldt voor zowel de Bachelor als de Master. Bij de Vrije Universiteit (VU) is dit 15.000 euro. Het normale tarief is 1.713 euro. Normaal gesproken duurt een geneeskundeopleiding zes jaar, maar door de voorkennis die ik tijdens mijn studie tandheelkunde heb opgedaan, is dit te reduceren tot vier jaar. De UvA biedt een vierjarig zij-instroomprogramma aan voor studenten die al een studie hebben gedaan in een min of meer medische richting – tandheelkunde bijvoorbeeld. Een soort stoomjaar moet je voorbereiden op de driejarige Masteropleiding. Dat ‘pre-master’ jaar krijg je aangeboden voor de relatief goedkope som van 4.282,50 euro. Gevolgd door drie jaar master komt het totaalbedrag uit op 64.282,50 euro.

Dat is even schrikken. Nu ben ik niet te beroerd om een aanzienlijke bijdrage te leveren voor mijn tweede studie. Maar voor een vak waarbij twee studies verplicht zijn, zet ik op zijn minst hier en daar een vraagteken. Wisselende bedragen doen vermoeden dat universiteiten de bedragen lukraak uit de lucht grijpen en dat ze niet gebaseerd zijn op daadwerkelijk gemaakte kosten. En als dat wel zo is moet de UvA toch eens gaan kijken hoe ze dat bij de VU zo kostenefficiënt kunnen aanpakken.

Ik heb mijn blik al over de landgrens geworpen om te kijken wat de mogelijkheden zijn in het buitenland. Aanmeldingen lopen momenteel in Engeland. De studies zijn goedkoper – weliswaar meer dan het reguliere collegegeld in Nederland, maar het scheelt nog steeds veel. In Londen wonen is toch veel duurder en dan kom je uiteindelijk op hetzelfde bedrag uit? Ja, maar dan heb ik wel vier jaar in Londen gewoond. Om nog maar niet te spreken over hoe ik Engelse universiteiten op mijn ladder van aanzien heb staan ten opzichte van de Nederlandse. De competitie in Engeland is ook veel groter, dus ik ben verre van gegarandeerd van een plekje. Er moet op meerdere paarden gewed worden. Nederland is dus nog steeds een reële optie.

Persoonlijk zou ik met die enorme som geld die ik moet neerleggen, kunnen leven. Mijn studie tandheelkunde heeft de belastingbetaler al een heleboel gekost. Alleen waarom heeft de staat hier geen regeling voor getroffen? Een lening tegen een gunstige rente bij de Dienst Uitvoering en Onderwijs, de vroegere IBG. Vermogende ouders die zonder problemen nog een paar jaar bijschieten, heb ik niet.

Nu moet ik in barre economische tijden ergens geld vandaan halen. Een lening bij de bank met als onderpand mijn toekomst. De vraag is of ik die lening krijg: iemand die al tandarts is en arts wil worden, is in potentie een betrouwbare klant voorzien van een stabiel inkomen, maar een risico is er altijd. Mijn ambitie maakt mijn leven onzeker, dat is spannend maar ook heel frustrerend tegelijk. Het zou toch te gek voor woorden zijn dat een financiële drempel mij benodigd onderwijs belemmert en al mijn ambitie aan diggelen helpt.

Joris Veldkamp is bijna afgestudeerd aan het Academisch Centrum voor Tandheelkunde Amsterdam.

    • Joris Veldkamp