Bouquet van muis, schimmel en roquefort

Uit de koker van Sanne Vogel komt Spuiten en slikken in het theater, een voorstelling over seks en drugsgebruik. Ze maakte het bewust plat. „Als je paddo’s neemt, moet je gewoon kotsen. Dat niet laten zien was geen optie.”

Een waarschuwing is op zijn plaats. Spuiten en slikken in het theater, de titel belooft het eigenlijk al, is geen toneel voor de teergevoeligen. Dit toneelstuk, dat wel de naam draagt van het BNN-televisieprogramma, maar er behalve de thematiek – seks en drugs – weinig mee gemeen heeft, overschrijdt veelvuldig de grenzen van de goede smaak. Misschien is het het New Kids-effect; publiekelijk lachen om grove taal, om poep, pies, kut en kots, is in. Maar in de theaterzaal was dat nog niet echt doorgedrongen. Zo’n plechtige lijst, het stemmige donker, en dan een stuk dat bol staat van de grove, geslachtsgerelateerde humor, dat wringt toch een beetje. Hoewel, onder jongeren zou het best een hit kunnen worden – alleen al door de naam.

Zelf houdt actrice/schrijver/regisseur Sanne Vogel (27) ook wel van platte humor en slapstick. „Iemand die valt, dat is toch grappig om te zien?” En dus laat ze een actrice overgeven op toneel, en een ander daarin uitglijden. „Daar wordt altijd erg om gelachen in de zaal.” Bovendien, zegt ze: dat hóórt bij een voorstelling over drugs. „Als je paddo’s neemt, moet je gewoon kotsen. Om dat niet te laten zien was ook geen optie. Dan maar zo, voluit, bém!”

Vogel maakt al tien jaar lichte, humoristische voorstellingen voor een jong publiek op theaterfestival De Parade. Dus dit onderwerp past haar – ook, zo vindt ze zelf, in een avondvullende productie in de theaterzaal. Drugsgebruik fascineerde haar sowieso al. „Drugs gebruiken is even heel intens leven, maar daarna iets inleveren: als je een xtc-pil neemt, weet je dat je twee dagen later depressief zult zijn. En toch doe je het. Wat je dan meemaakt, wat het met je doet, ik had een hele stapel verhalen liggen, ervaringen van mezelf en anderen, die ik ooit nog in het theater wilde gebruiken.”

Dus toen de uitnodiging kwam om Spuiten en slikken; de voorstelling te maken, begon ze, na een eerste aarzeling, meteen te fantaseren. „Eerst dacht ik: niet wéér een rip-off van een succesformule, wát een slecht idee. Maar ik wist wel meteen hoe ik het zou willen doen, zag de beelden direct voor me. Toen heb ik gezegd: ik doe het, maar alleen op mijn manier, met mijn broer Robin voor het decor, en schrijvers en acteurs die ik zelf uitkies.”

Haar manier werd een gefragmenteerde, veelkleurige voorstelling, die in korte scènes, afgewisseld met muziek en dans, alle aspecten van een met drugs en seks gevulde nacht moet laten zien. „De energie en het plezier, maar ook de eenzaamheid, de leegte, en de desillusie als de nacht voorbij is.” De voorstelling begint daarom bij het moment van het ‘scoren’, de drugs kopen, en eindigt als het tl-licht aan gaat.

Om zich goed in te kunnen leven, probeerde Vogel tijdens de repetities zelf GHB en DMT uit. Die ervaringen verwerkte ze in het stuk. „Op die manier wilde ik dicht bij het programma blijven, waar je op tv bijna rechtstreeks een ervaring mee beleeft. De indrukken die ik heb verwerkt zijn actueel. In die zin is ook dit stuk vrij rechtstreeks: ik heb echt het moment proberen te vatten.”

Verschillende schrijvers leverden tekstbijdragen, variërend van verrassend poëtisch tot bijzonder ranzig. Hanna Bervoets leverde veruit de meest bizarre zin. Zij verzon het spel ‘sextet’: ‘Mag ik van jou, in de categorie afknappers, dat haar kutje ruikt naar het met korstmos bedekte lijfje van een muisje, dat is gestorven aan een overdosis schimmelroquefort en daarna in een emmer vissenkoppen gevallen is?’ Vogel: „Ik moest meteen lachen toen ik dat las. Met mijn vrienden verzin ik vaak dat soort spelletjes, en dat soort zinnen.”

Spuiten en slikken, door REP. Première 19/12. Inl: rep.nu

    • Herien Wensink