Animatie met een hart

scene uit de animatiefilm Up (2009) FOTO: Pixar

Up (Pete Doctor en Bob Peterson, 2009)SBS 6, 20.00 - 21.45 uur

Het blijft verbazingwekkend. Met animatie kun je een volledig nieuw universum creëren, je ongebreidelde fantasie tot leven wekken. Maar wat zie je in de meeste animatiefilms? Streven naar fotorealisme. Animatoren halen hun trots uit het zo goed mogelijk nabootsen van de natuur: glinsterend wateroppervlak hier, dikke dierenvacht daar.

In hun obsessie met authenticiteit gingen de makers van Up, verbonden aan de beroemde Pixar-studio, nog veel verder. Het creatieve team reisde naar een afgelegen streek in Venezuela om de karakteristieke afgeplatte bergen te zien, de tepui. Ze maakten er vele tekeningen, schetsen en foto’s en eenmaal weer terug in hun tekenstudio gingen ze met dit materiaal aan de slag. Het tekent niet alleen de heersende realismenorm in animatie, maar ook de perfectie van Pixar.

In Up zie je deze zucht naar kwaliteit aan alles af. Ook aan het geluid is bijvoorbeeld de grootste zorg besteed. Als het meisje Ellie plotseling haar muts aftrekt, hoor je even kort haar statische haar knisperen. Het Polygoonjournaal waarmee de film opent, is vanzelfsprekend in zwart-wit met blikkerig geluid. Maar het is ook een hommage aan de klassieker Citizen Kane (1941), waarin het bioscoopjournaal News on the March ook aan het begin zit.

Al deze details zijn leuk en slim, maar wat Up zo bewonderenswaardig maakt is de ontroering die hij teweegbrengt. Wie het bij de eerste twaalf minuten droog houdt, heeft een hart van steen. In dit kwartiertje passeert het leven dat hoofdpersoon Carl met zijn grote liefde Ellie leidde kort de revue. Een sterk staaltje emotioneel realisme. Veel belangrijker dan fotorealisme. En dat weten ze bij Pixar.

André Waardenburg