Muur van water spoelt droom weg

Alles leek onder controle toen Tom Sauer en Tom Fancett dinsdagavond van positie wisselden in hun boot op de Atlantische Oceaan, 800 kilometer verwijderd van de Canarische eilanden. Ze deden mee aan de Atlantic Rowing Race, een roeiwedstrijd tussen het Canarische eiland La Gomera en het Caraïbische Barbados. Na acht dagen sloeg het noodlot toe. Een fragment uit het logboek van roeier Tom Sauer (23).

19:00 (GMT). Tom en ik waren net klaar om van plaats te wisselen. We hadden een zeer succesvolle dag achter de rug waarin we de automatische piloot hadden hersteld. De zee was wat woelig, maar niet wilder dan de afgelopen vijf dagen. Onze PS Vita bood zonder veel problemen weerstand aan de golven die ons van achteren bestookten. Op een paar plenzen water na.

Tom verliet de cabine, terwijl ik naar binnen klom. Zoals gewoonlijk wensten we elkaar sterkte bij de komende shift. Ik bekeek op de gps de afstand die we de voorbije 2 uur hadden afgelegd terwijl Tom zijn reddingslijn omdeed. Net op het moment dat ik naar het handvat van de cabine reikte, hoorde ik Tom roepen: „Shit, shit.” Een muur van water sloeg tegen de boot waardoor we kapseisden en de cabine begon vol te stromen. Ik slaagde erin om uit de cabine te kruipen en zag Tom aan de romp van de boot hangen. Goddank had hij een reddingslijn om en was hij erin geslaagd de boot vast te grijpen. De golf raakte onze boot in een hoek van 45 graden en was enorm.

In het water, terwijl het donker werd, moesten we snel een plan bedenken. We probeerden eerst de boot recht te trekken, maar doordat de cabine onder water stond, was die niet in beweging te krijgen. Golven sloegen ons in het gezicht, terwijl we krampachtig de omgeslagen boot vasthielden. We beseften dat onze enige hoop het reddingsvlot, het noodbaken en de survivalkit waren.

Zonder veel problemen doken we onder de omgeslagen boot en vonden het noodbaken en de survivalkit. Het vlot bleek een ander verhaal. Pas na een uur slaagde ik erin om onder water de kabels waarmee het vastzat los te snijden en het open te vouwen. In de tussentijd was het Tom gelukt het baken af te vuren.

Tegen de tijd dat we in het vlot zaten was het aardedonker. We maakten het ons zo gemakkelijk mogelijk maar kregen het steeds kouder. Golven ijskoud water sloegen onophoudelijk het vlot in.

We zorgden dat het baken bleef werken en planden hoe we om de beurt zouden controleren of er schepen langskwamen. Door de kou was het lastig om wakker te blijven. Tom waakte er echter over dat er elke 30 minuten een alarm afging waardoor we even wakker werden.

Rond 5:20 zag Tom een cruiseschip. Hij vuurde enkele rode noodsignalen af. Het schip merkte ons op en naderde voorzichtig. Door de woelige zee durfden de medewerkers hun eigen reddingsvlot niet uit te vouwen. In plaats daarvan naderden ze ons langszij, best beangstigend. We slaagden erin om via een ladder het schip op te klimmen.

Zowel Tom als ik zijn dolblij dat we gezond en wel zijn, maar tegelijk enorm teleurgesteld dat ons avontuur tot een einde moest komen. We deden het hartstikke goed in de race. Maar hoe competitief we ook zijn, onze levens blijven belangrijker...

    • Tom Sauer