Annie Schmidt?

Een vriendin van mij komt uit Amsterdam-Noord. Daar werkte ze jarenlang bij de V&D als ‘doza’ (dat betekent dat je op donderdagavond en op zaterdag werkt). Als de feestdagen eraan kwamen, begon iedereen elkaar driftig ‘prettige dagen’ te wensen. Of ‘de beste wensen’. Dat is natuurlijk overal zo, maar in Amsterdam-Noord werd op zo’n wens

Een vriendin van mij komt uit Amsterdam-Noord. Daar werkte ze jarenlang bij de V&D als ‘doza’ (dat betekent dat je op donderdagavond en op zaterdag werkt). Als de feestdagen eraan kwamen, begon iedereen elkaar driftig ‘prettige dagen’ te wensen. Of ‘de beste wensen’. Dat is natuurlijk overal zo, maar in Amsterdam-Noord werd op zo’n wens een antwoord gegeven dat ik niet kende. Namelijk een kort en kordaat: „Ook zo.” Ik kende alleen ‘van hetzelfde’. ‘Ook zo’ klinkt veel beter, vind ik.

Ik begreep perfect wat er bedoeld werd

Formules die we er zonder na te denken uitgooien. Vooral in winkels hoor je ze veel, want daar stikt het de hele dag van de korte gesprekjes die allemaal op elkaar lijken. „Anders nog iets?” „Nee, anders niets.” (In een dorp bij Haarlem antwoorden ze „Nee, anders nog niets.” Ik weet niet of dat elders voet aan de grond heeft gekregen.)

Er gaat een geruststellende werking uit van zulk soort formules. Een gesprekje dat niet fout kan gaan. Ik word er daarom altijd een beetje zenuwachtig van als ze in een winkel ineens creatief gaan doen en zeggen: „Kan ik verder nog iets voor je betekenen?” Alsof ze stiekem ook drugs in de aanbieding hebben, of hun lichaam.

„Anders nog iets?” is zo’n ingesleten formule, dat ze vaak snel en onduidelijk wordt uitsproken. Als kind was ik er daarom van overtuigd dat er gevraagd werd: „Annie Schmidt?” Het antwoord was: „Nee, Annie Schmidt.” Ik vond dit een rare interactie, maar het kwam niet in mij op dat ik het misschien allemaal verkeerd verstond. Ik vermoedde dat Annie Schmidt zó’n household name was, dat ze in de winkeltaal was doorgedrongen. Ik begreep perfect wat er bedoeld werd, ik dacht alleen dat om een of andere reden (waar ik vast nog te klein voor was) de naam van Annie Schmidt was uitverkoren om gebruikt te worden als je wilde vragen of iemand nog iets wilde kopen.

Er waren tenslotte nog wel meer dingen die totaal onbegrijpelijk waren. Mijn moeder zei in elk telefoongesprek wel een paar keer op meelevend/verontwaardigde toon: „Nou ja, blote benen!”

Veel later bleek dat ze ‘nota bene’ zei.

Vroeger was de wereld mooier.

    • Paulien Cornelisse