'Vuurwerk' is onaf mozaïek over buren

Vuurwerk van Dunya Khayame, Bellevue lunchtheater. Regie: Abel Nienhuis. Inl: theaterbellevue.nl **

Vuurwerk van Dunya Khayame is een vreemdsoortig mozaïek. Khayame verknoopt in haar tekst de verhaallijnen van drie paar buren en de acteurs die hen spelen. Er is de Marokkaanse vrouw die wil scheiden van haar lamzakkerige echtgenoot – „alleen voor de sociale dienst”, zegt ze erbij, maar helemaal geloven doe je het niet. Tegenover haar woont de oudere, hoog opgekapte blondine in panterprint, die met rasechte Amsterdamse tongval vertelt over haar Italiaan die dement werd. Op oudejaarsavond fantaseert ze hem voor even terug uit het verzorgingstehuis en dansen ze als vroeger door de kamer.

Een huis verderop zien we de kunstenares die kanker kreeg, haar libido verloor en haar man zijn heil zag zoeken bij een jonge vrouw, met wie hij nu een kind krijgt. In het vernuftige decor van Robin Vogel loeren de buren naar elkaar en reageren ze op de ander. Tussen de scènes becommentariëren de acteurs die de stellen spelen, Juul Vrijdag en Hein van der Heijden, hun verhalen, en babbelen wat over zichzelf en hun vak.

Het is onduidelijk waarom dit vierde verhaal onderdeel is van het geheel. Want de rode draad in Vuurwerk zijn de vrouwen, die het maar een beetje moeten zien te rooien zonder man. Die tragiek komt bij de scènes tussen de twee acteurs het minst uit de verf, al speelt Van der Heijden daar wel een beetje een in zichzelf gekeerde, egocentrische ijdeltuit, die zijn onzekere collega onmiddellijk na de voorstelling in de steek laat om te gaan drinken in het theatercafé.

Een groter probleem is de casting. Het gaat hier om de vrouwen, maar de mannen stelen de show – al zijn ze nog zo zwak, machteloos of psychisch in de war. Van der Heijden maakt van elk van zijn rollen een monumentje: de gekwelde intellectueel die zo lijdt onder de kanker van zijn vrouw; de ooit flamboyante Italiaan die zijn Sjaan nu alleen nog uitfoetert. Met zijn karikaturale vertolking van een cliché-Marokkaan balanceert hij op het randje, maar hij maakt de man zo sympathiek dat hij ermee wegkomt. Al is ze een ontroerende Sjaan, de vrouwen van Vrijdag kunnen er simpelweg niet tegenop.

Daarbij mist Vuurwerk een overtuigend slot, waarin de verhalen samenkomen en bevredigend worden afgerond. Nu krijgen we enkel een kort, onuitgewerkt inkijkje in acht levens. Dat is net iets te weinig.