Kom je wel of kom je niet

Onlangs was ik op bezoek bij het ‘talentenklasje’ van een Amsterdams campagnebureau. Een van de high potentials, zoals dat heet, beklaagde zich over het gedrag van zijn collega-high potentials. Hij had hen uitgenodigd voor een diner, maar vrijwel niemand had ge-rsvp’t. De jongeman citeerde met veel bravoure de etiquettegids van Amy Groskamp-ten Have: „Ach ja, zeggen de beoogde gasten dan, drukdrukdruk. Dat is een ordinaire smoes, die aangeeft dat men andere zaken belangrijker vindt. Men beledigt hiermee de gastheer.”

Mevrouw Groskamp-ten Have klaagde in de jaren dertig al dat het negeren van uitnodigingen in schwung raakte. Gelukkig is Facebook haar bespaard gebleven en daarmee de tientallen binnenstromende invitaties voor ‘events’. Ze zou zich van paniek misschien scharen onder de stille meerderheid die niet weet of er op ‘attending’, ‘maybe attending’ of ‘not attending’ gedrukt moet worden en eeuwig onder het kopje ‘not yet responded’ blijft staan.

Uitnodigingen zijn niets meer waard op Facebook: we verzenden ze voor nichefeestjes, workshops, demonstraties en huldigingen naar de vaagste kennissen, puur voor het bereik, en laten ontvangen exemplaren zonder enige gewetenswroeging naast ons liggen. Resultaat: een uitpuilende ‘Events’-inbox.

Een vriend van mij denkt de juiste remedie voor de uitnodigingenhausse gevonden te hebben. Hij klikt áltijd ‘attending’ aan. „Dat is fijn voor de organisator, dan klikken andere genodigden vast ook sneller op ‘attending’. Ik vind het lief van ’m, maar ondertussen draagt hij wel bij aan de devaluatie van de uitnodiging. Zijn rsvp is nog slechts een loos beleefdheidje.

Maar nog erger is het ‘maybe’-kamp. Wat willen die mensen nou eigenlijk zeggen? „Ik kan of wil eigenlijk niet, maar vind het zo bot om op ‘not attending’ te drukken, maar eigenlijk weten we allebei dat ik tóch niet kom, dus je hoeft ook geen sixpack voor me in te slaan hoor.” Nee, met het lauwwarme ‘maybe’-garnizoen winnen we de uitnodigingenoorlog niet. De oplossing ligt aan de andere kant van het spectrum. We moeten hard voor elkaar worden. We dienen geestdriftig op ‘Events’ te klikken, de agenda bij de hand, en elke uitnodiging vastberaden te lijf te gaan. Eerste vraag: kán of wíl ik dan? Nee? ‘NOT ATTENDING.’ Bam, spijkerhard, iedereen weet waar ie aan toe is. Stuur desnoods nog even een privéberichtje naar de organisator. Kan ik wel en wil ik ook? ‘ATTENDING!’ In alle oprechtheid. Alle partijen weten waar ze aan toe zijn, geheel in de geest van Groskamp-ten Have. Zo krijgen uitnodigingen hun waarde terug en ontmoedigen we ook de grootuitnodigers – het type dat ALLE facebookvrienden ‘invite’ – want een paar honderd keer ‘not attending’ als reactie, dat overleeft geen enkel ego.

Ernst-Jan Pfauth