Thurston Moore solo in tedere liedjes

Pop

Thurston Moore. Gehoord: 12/12 De Duif, Amsterdam. ****

De Amerikaanse gitarist/zanger Thurston Moore heeft geen elektrisch geweld nodig om uitzonderlijke geluidseffecten te creëren. Gisteravond in De Duif, dependance van Paradiso, lieten Moore en zijn band – waarin viool, harp en een door free jazz geïnspireerde drummer – horen dat je met akoestische instrumenten tot eenzelfde spel van boventonen en tegen elkaar in stuwende klankpatronen kunt komen als met het van zijn rockgroep Sonic Youth bekende instrumentarium.

Tot afgelopen voorjaar stond Thurston Moore (53) bekend als hogepriester van de elektrische gitaarstormen, maar in mei verscheen ineens de cd Demolished Thoughts: een akoestisch geheel van tedere liedjes, door Moore op fluistertoon gezongen. Enkele maanden later maakten Moore en zijn vrouw, Sonic Youth-bassiste Kim Gordon, bekend te gaan scheiden, waardoor de toekomst van hun band onzeker is.

Het ingetogen repertoire dat Moore gister speelde was dan ook uitsluitend afkomstig van zijn solo-cd’s, Demolished Thoughts en Psychic Hearts (1995). Na uitvoerig stemmen van zijn twaalfsnarige gitaar en wat onduidelijke dichtregels tussendoor, ontvouwde ieder nummer zich tot een uitzonderlijk bouwsel waarin steeds nieuwe doorkijkjes en variaties mogelijk bleken. Daarin waren niet alleen de twee akoestische gitaren van belang, maar ook de harp en viool, waarbij die laatste een energieke stuwkracht gaf aan bijvoorbeeld het liedje Psychic Hearts, verwant aan de stijl van John Cale bij The Velvet Underground. De zang van de flegmatieke Moore is niet al te opmerkelijk. Maar de muziek heeft een grote schoonheid, waarin je Moores ervaring met Sonic Youth en zijn brede interesse, van folk tot krautrock, terughoort. Bovenal is het de mix van orde en vrijgevochtenheid bij de muzikanten die indruk maakt: improvisaties worden geleid door de gedisciplineerde rechterhand van harpist, violist en gitaristen, zodat de structuur nooit verwatert.