opinext@nrc.nl

18 miljard

Tranen in mijn ogen kreeg ik bij lezing van het manifest van Job Cohen en Emile Roemer in NRC Handelsblad (8 december). De afbraak van de voorzieningen voor de zwakken in de samenleving is „de wrange kroon op de torenhoge bezuinigingen van dit kabinet”. Wat een nonsens. Die torenhoge bezuinigingen – 18 miljard – zijn belachelijk laag: Nederland heeft nog steeds grote tekorten op de staatsbegroting, wij leven nog steeds op te grote voet. Als iets torenhoog oploopt, dan is het onze staatsschuld.

Links ziet als oplossing om de belastingvoordelen voor multinationals te stoppen. Dit leidt echter tot het wegjagen van bedrijven en daardoor tot aantasting van de werkgelegenheid. En dan komt links nog met een heerlijk stukje klassestrijdnostalgie: „Weg met de subsidie voor villabezitters” (de penthousebezitters worden vergeten!). Helaas ontbreekt de indicatie hoeveel miljarden euro’s dit oplevert. Tranen in mijn ogen.

W. Hartman

Rotterdam

Fietsfile

Maarten Huygen denkt dat de fietsfile iets nieuws is (Opinie, 9 december). Toen ik twintig jaar geleden naar mijn middelbare school in Sittard fietste, stond ik elke dag in de file. Onze straat was de trechter waarin de fietsers van een paar dorpen bij elkaar kwamen en de laatste kilometer naar school was een ononderbroken lint van scholieren. Voor het stoplicht stond een rij van minimaal 50 meter, soms wel 200 meter. Lopen was sneller, de fiets gezelliger. En het is nog steeds zo. Werkenden die dezelfde kant opmoeten (zoals de leraren) vertrekken een half uurtje eerder om de file te vermijden.

Astrid Janssen

Rijswijk