Gordijnen open voor lievige adventskalender

Twee eerdere grote dramaseries van scenarioschrijver Robert Alberdingk Thijm en regisseur Norbert ter Hall, Waltz en A’DAM -E.V.A. waren zo duur dat drie omroepen coproduceerden: VARA, VPRO en NTR/NPS. Hun nieuwste samenwerking Het Gordijnpaleis van Ollie Hartmoed is minstens zo gecompliceerd, maar de VPRO lijkt de aanzienlijke kosten nu alleen op te brengen.

Toch is dat niet waar. Tot de partners behoren de Vlaamse publieke zender Eén, een Belgische tax shelter, het Europese MEDIA-fonds en de Hartstichting. Die sponsor vinden we ook terug als belanghebbende bij het scenario, want de 9-jarige Ollie Hartmoed (Teun Stokkel) ondergaat een operatie wegens een gaatje in zijn hart, waar een parapluutje in gestoken wordt.

Veel grote problemen worden in Het Gordijnpaleis, een serie voor alle leeftijden, teruggebracht tot grappige en absurde proporties. De toon is licht surrealistisch en de locaties in Wallonië en Brussel zien eruit als een fantastisch universum, een beetje verwant aan de filmwerelden van Jacques Tati, Alex van Warmerdam en, vooruit, Federico Fellini.

In de eerste aflevering dient zich al een kerststemming aan, niet zozeer door arresleeën, poedersneeuw of kerstbomen, maar door het idee dat uiteindelijk alle mensen van goede wil zijn. Aart Staartjes speelt met dickensiaanse bakkebaarden de aartsvader van een buitengewoon onoverzichtelijke familie, die voor zijn honderdste verjaardag zo graag zou zien dat de ruziënde verwanten nog voor één keer allemaal tezamen komen.

Dat staat hoog op de verlanglijst van veel bejaarden, maar in werkelijkheid gebeurt het zelden.

De komende weken moeten we verwachten dat er steeds nieuwe luikjes opengaan in deze kleurrijke adventskalender, of zijn het opengeschoven gordijntjes?

Niet alleen bezat de familie Hartmoed ooit een grote zaak in gordijnstoffen, de jonge Ollie weet ook toevallig alles van dit onderwerp. De wijsheden rollen uit zijn mond, van het type: „Als de ramen de ogen zijn van een huis, dan vormen de gordijnen de oogleden.”

Gekunstelde teksten zijn een beetje een handelsmerk in de dialogen van Alberdingk Thijm. En ook het nadrukkelijk thematiseren van ongebruikelijke maatschappelijke verschijnselen (van een transseksuele halfbroer tot voortdurend van samenstelling wisselende gezinnen) als eigenlijk best wel gek, zagen we al in A’DAM - E.V.A.

Het is een kwestie van smaak of je dit verfrissend vindt dan wel het intrappen van open deuren in een samenleving die in werkelijkheid al veel verder is in het accepteren van nieuwe vormen en gedachten. Tot nu toe neig ik naar de laatste optie, maar ik laat me graag verrassen door het tegendeel in de komende drie afleveringen van deze Belgisch-Nederlandse pantomime..