Gemakkelijk om overal tegen te zijn

Sophie van der Stap bemerkt dat zij tegen heel veel dingen is.

Maar in Hongkong gaat ze op zoek gaat naar Pro: ze wil ook weleens ergens vóór zijn.

Erachter komen wie je bent is een moeilijke zaak. Daarom beginnen de meeste mensen met uitzoeken wie ze niet zijn. Dat is veel gemakkelijker en daarom aanvankelijk ook veel leuker. Zo ben je bijvoorbeeld anti-bio, anti-bakfiets en anti-hutspot. Je bent anti, want als je anti bent, ben je beter dan de rest.

Toen ik mijn diploma net op zak had, was ik anti-studeren. Studeren was maar voor gewone mensen. Toen ik schrijver werd, werd ik anti-burgerlijk. En toen ik over de wereld zwierf door gebieden die de revolutie van ’68 en het fanatieke individualisme dat hier uit voort geschoten is, niet meegemaakt hadden, werd ik anti-religieus. Kortom, ik was een heleboel niet, maar wat ik wel was? Bij Pro was ik nog niet aangekomen.

Nu ik tijdens de pre-kerstdagen in een T-shirt door de versierde straten van Hongkong banjer, besef ik dat er sinds mijn eindexamen niet veel veranderd is. Ik besta nog altijd uit meer anti’s dan pro’s. Zo ben ik hier in Hongkong, een stad net zo rijk aan shopping-malls als arm aan traditie, niet alleen anti-spugen, anti-boeren-en-scheten-in-het-openbaar, anti-puppy’s-in-een-kinderwagen-met-een-speen, anti-poolhonden-in-een-tropisch-klimaat, anti-schoenen-die-op-pandaberen-lijken, anti-verpakking en anti-carnivoor, maar ben ik ook ineens opmerkelijk anti-Kerst-in-de-zon en anti-materialistisch. De consumptiemaatschappij verandert me eensklaps in iets boeddhistisch. De plastic kerstversieringen die zo plastisch en levenloos aan de wolkenkrabbers hangen. De etalages die elkaar aftroeven. De overdaad aan goud, diamant, suiker, marmer. Alles om dat wat er onder ligt, dat stukje ruwe aarde, te begraven onder een speklaag nep. En waarom? Wat is er mis met echt?

Anti. Een lastige karaktertrek van Anti is echter dat ze niet zo langdurig is als Pro, daarom is ze ook zoveel populairder. Zo heb ik thuis in Parijs of Amsterdam bijvoorbeeld nooit last van anti-materialisme, en hou ik op z’n tijd zelfs van een goede portie plastic; tupperware, condooms, douchemuts. Pro is daarentegen veel hardnekkiger: dat ben je niet een beetje. Je bent of pro-Obama of je bent het niet. Van Anti kun je daarentegen van alles een beetje zijn: anti-Wilders, maar ook anti-Rutte en daarbij ook nog eens Anti-rood. Een andere lastige karaktertrek van Anti is dat ze, hoewel ze ogenschijnlijk zelfstandig en vooruitstrevend voorkomt, behoorlijk afhankelijk is: Anti grossiert het best voor een volle zaal. Eigenlijk is Anti maar vals – ze zegt niks over wie je wél bent.

Reden genoeg om morgen, tijdens de eerste kerstinkopen, maar eens op zoek te gaan naar Pro. En ik denk dat ik er al eentje weet: Chinees conformisme, zelfs op 12 uur van thuis, onder de Aziatische zon, staat er een echte kerstboom.

Het is niet veel, maar het is een begin.

Schrijfster Sophie van der Stap (28) schrijft om de week over het theater van de mensen in een grote stad.

    • Sophie van der Stap