De universele emoties van een Roemeense familie

Sarah Carlier: Four years, three deaths, sweaty armpits and a fetus € 35,00.Te bestellen via www.sarahcarlier.nl ***

Het boek begint direct met een foto van een bruidspaar en een kindje. Ze poseren en kijken lachend de camera. Op de daarop volgende foto verandert het kader niet, maar komen meer mensen het beeld in gelopen die naast het bruidspaar gaan staan. Een paar pagina’s verder is het hele beeld gevuld met familie en vrienden. Niemand lacht. Allemaal zijn ze bezig met het zoeken van hun plekje om zo goed mogelijk in beeld te komen. Sommigen mensen lijken echt verdrietig ondanks de feestelijke dag. De laatste foto uit de serie toont het resultaat: een groepsportret tijdens een bruiloft. En even lacht iedereen.

De daaropvolgende foto’s tonen het alledaagse leven van een familie in een dorp in een heuvelachtig landschap. Door de bouwstijl van de huizen, en door de vele bloemetjespatronen van de jurken en gordijnen, oogt het als een Oost-Europees land. En al wordt er niet duidelijk aangegeven waar de foto’s precies over gaan, al bladerend door het boek wordt de sfeer steeds duidelijker. Het zijn niet specifieke gebeurtenissen, maar momenten die de fotograaf vast heeft willen leggen. Een man met ontbloot bovenlichaam die, met dichte ogen en een hond aan de riem, geniet van de zon. Een man die eenzaam in een ziekenhuisbed opgekruld ligt te slapen. En aan het einde van het boek weer een sequentie van beelden, die stills uit een film zullen zijn. Dit keer zijn het jonge kinderen die in klederdracht een dans opvoeren op een parkeerplaats. Daarna nog een foto van het bruidspaar dat elkaar kust onder een boog van rozen, en als laatste een foto van een grafsteen van een recent gestorven echtpaar.

De tekst achterin het boek geeft de korte uitleg dat de fotograaf Sarah Carlier de geportretteerde Roemeense familie al veertien jaar kent. Door wat de familieleden in een korte tijd allemaal heeft meegemaakt wilde ze een fotoboek over hen maken.

Carlier heeft op een beeldende manier iets onzichtbaars als verdriet en eenzaamheid weten te tonen. Toch blijf je met een wat onbevredigd gevoel achter, omdat je naast het zien van de universele emoties ook iets over deze familie had willen leren. Ze hebben, ondanks de vele prachtige foto’s, geen eigen stem gekregen om hun verhaal te vertellen. En juist naar dat verhaal ben ik nieuwsgierig.

Sterre Sprengers