Cameron heeft de Londense City geen dienst bewezen

De Londense City zou de beslissing van David Cameron om weg te lopen bij de Europese top van eind vorige week nog wel eens kunnen bezuren. De Britse premier koos ervoor niet mee te doen aan een pan-Europese deal om de eurozone te redden, nadat hij er niet in was geslaagd een speciale regeling voor de Britse financiële dienstverleners in de wacht te slepen. Maar zijn besluit heeft ertoe geleid dat deze dominante sector nu kwetsbaar is geworden – zowel in Europa als in eigen land.

Groot-Brittannië had weinig te verliezen en veel te winnen bij een succesvolle eurotop. Als de euro uiteen spat, zouden de Britse economie en het Britse financiële stelsel daarvan te lijden hebben. Bovendien raken de voorgestelde hervormingen, bedoeld om het vertrouwen in de euro te helpen herstellen, de EU-landen die niet aan de euro meedoen niet rechtstreeks.

Het diepe schisma in de Conservatieve Partij over Europa heeft het voor de premier vrijwel onmogelijk gemaakt zonder enige tegemoetkoming in te stemmen met belangrijke veranderingen in de Europese verdragen. Daarom eiste Cameron het recht op om een veto uit te mogen spreken over nieuwe financiële regelingen die anders door een gekwalificeerde meerderheid van de EU-lidstaten zou kunnen worden aangenomen. Toen deze eis niet werd ingewilligd, stapte hij op. De overige 26 landen zullen nu doorgaan, hoewel de overeenkomst nog kan worden gedwarsboomd door parlementen en/of kiezers.

De oppositie in Groot-Brittannië zal Cameron voor de voeten werpen dat hij de internationale reputatie van het land te grabbel heeft gegooid om hebzuchtige speculanten te kunnen beschermen. De werkelijkheid is genuanceerder: de regering heeft zich er bijvoorbeeld voor ingespannen het recht te behouden om de banken te dwingen meer kapitaal vast te houden dan het minimum dat door de Europese Commissie wordt geëist. Maar de Londense City is nú al een doelwit van publieke verontwaardiging over de toenemende ongelijkheid, en heeft er geen baat bij ook nog eens midden in een politiek vuurgevecht verzeild te raken.

Ook zal Londen nu meer moeite hebben bondgenoten in de EU te vinden. Sommige Europese voorstellen lijken bedoeld om de City te benadelen, zoals de eis van de Europese Centrale Bank dat de vereffening van in euro’s uitgedrukte financiële producten in de eurozone plaatsvindt. Maar andere ideeën, zoals de niet goed doordachte regels van de Europese Commissie voor kredietbeoordelaars, zullen ook buiten Londen op verzet stuiten.

Op de langere termijn kan het besluit van Cameron zelfs het Britse lidmaatschap van de EU ondermijnen, evenals de vrije kapitaalstromen en de toegang tot de gemeenschappelijke markt die daarmee samenhangen. Het is moeilijk in te zien hoe het nemen van dat risico in het belang van de Londense City kan zijn geweest.

Peter Thal Larsen

Menno Grootveld